«در ايام عاشورا و زمان اندوه بر شهداى نينوا، در خانه مخصوص خود، خيمه عزا برپا مى‌نمايند و به نفس شريف به ذروه منبر مرتقى شده، در بدو سخن شرحى مفصل و فصلى مشبع در تخويف و انذار و تشويق و اعتذار بيان فرموده كه مايه آرامش‌خاطر جمعيت و حضور نفس سامعين شود. سپس شرح حالات شهداى طف- سلام اللّه عليهم- را به طرزى گريه‌خيز و اندوه‌انگيز بيان فرموده، تا دو ساعت در عرشه منبر شورش محشر برانگيزد. واقعا، چنين مجلسى در هيچ مكانى ديده نشده است».[٢]

شيخ آقا بزرگ تهرانى درباره آيت اللّه نادى تأكيد مى‌كند:

«از مخلصين و شيفتگان و دلدادگان ائمه اطهار عليهم السّلام بود، و در مصايب ايشان با صداى بلند گريه مى‌كرد و از خود بى‌خود مى‌شد».[٣]

تأليفات‌

از آن فقيه بزرگ قم به دليل كثرت تدريس، تأليفات بسيار به سامان نرسيد. اما برخى از كتاب‌هاى گرانقدرش عبارتند از:

١. كتاب معاد: اين كتاب را به خواهش ناصر الدين شاه قاجار- هنگامى كه به تهران رفته بود- تأليف كرد.[٤]

٢. ردّ بر شيخيه: اين كتاب را به خواهش ميرزا على اصغر خان اتابك اعظم نگاشت.[٥]

[١]. تهرانى، نقباء البشر، ج ١، ص ٣٧٦.

[٢]. ناصر الشريعة، تاريخ قم، ص ٢٥٨.

[٣]. تهرانى، نقباء البشر، ص ٣٧٦.

[٤]. رحيمى، گنجينه دانشوران، ص ١٦٢.

[٥]. تهرانى، نقباء البشر، ص ٣٧٦؛ همو، الذريعة، ج ١٠، ص ٢٠٣.