آرى شب بيست‌ودوم شعبان ١٣٥٢ ه. ق‌[١] بود كه خبرى اسفناك در نجف اشرف منتشر شد، و آن خبر ارتحال حضرت آيت اللّه شيخ محمّد جواد بلاغى بود. مردى كه با ٧٠ سال زندگانى سراسر مبارزه و تلاش و با تأليف حدود ٦٠ كتاب و رساله سرسختانه از كيان اسلام دفاع كرد.

علامه شيخ آقا بزرگ تهرانى گويد:

«نجف در مرگ او زيرورو شد و از پيكر پاكش تشييعى باشكوه انجام گرفت. پيكرش را در صحن مبارك امير مؤمنان عليه السّلام و در كنار آرامگاه صاحب مفتاح الكرامة به خاك سپردند. عالم اسلام از مرگ چنين عالمى غرق اندوه و درد شد و با رفتنش ديوار دين بشكست».

مرحوم علامه اردوبادى مى‌نويسد:

«اهل نجف، ناله‌كنان و سينه‌زنان به تشييع جنازه‌اش اجتماع و علما حاضر شدند و سيد الطائفه آيت اللّه ميرزا على آقا شيرازى سه روز در جامع هندى و سه روز عصر در صحن مقدس علوى مجلس ترحيم، اقامه نمود».[٢]

حوزه علميه نجف سه روز و حوزه علميه قم از طرف مرحوم آيت اللّه حائرى يك روز در عزاى وى به سوگوارى پرداخت و مجالس بزرگداشت فراوان به احترام مقام شامخ علمى او برگزار شد و در مرگش قصايد فراوان سرودند. كه شايد بهترين آن، اشعار مرحوم غروى اردوبادى است.

ما ان يقم دين الهدى ماثلًا		الا و هذا عرقه النابض‌
فليهن شرع المصطفى ان منه‌		فى فناه اسد رابض‌
فإن و نوا عنه فمتلئماً		يصول هذا البطل الناهض‌

تا آيين هدايت، استوار است اين مرد، همانند خونى است كه در رگهاى آن‌

[١]. ر. ك: تهرانى، نقباء البشر، ج ١، ص ٣٢٤.

[٢]. واعظ خيابانى، علماى معاصرين، ص ١٦٥.