به اقتضاى دستورهاى اسلام و ائمه اطهار عليهم السّلام، پشتيبانى از مظلومان و بى‌پناهان بر همگان واجب است؛ در اين مورد، امير مؤمنان على عليه السّلام مى‌فرمايد:

«اذ ارأيت مظلوما فاعنه على الظالم»[٢] و «من وجه رغبته اليك وجبت معونته عليك».[٣] به همين دليل، مرحوم حاج شيخ جعفر شوشترى پس از بازگشت به شوشتر- و به قصد اقامت دايمى در شهرش- حسينيه‌اى بنا كرد. وى در سال ١٢٩١ ه. ق به نجف بازگشت.[٤]

يل بازگشت ايشان، به نوشته علامه آيت اللّه سيد حسن صدر در تكملة أمل الآمل به نقل از علّامه تهرانى- آن بود كه: حسينيه ايشان- كه در سال ١٢٥٥ ه. ق ساخته شد محل پناه آوردن مظلومان و به اصطلاح بست ستمديدگان‌[٥] شده بود.

روزى شخصى به حسينيه پناه آورد كه مورد خشم و غضب والى شوشتر، حشمت الدوله- عموى ناصر الدين شاه- قرار گرفته و در طلبش بود. حاكم امر كرد تا او را با اكراه و اجبار از آنجا بيرون كنند. هنگامى كه خبر به شيخ رسيد، دستور داد كه در حسينيه را ببندند، و خود با خانواده‌اش از شوشتر به سوى نجف اشرف بيرون رفت. شاه قاجار با واسطه كردن بسيارى از بزرگان، از جمله مرحوم علامه شيخ محمّد تقى دزفولى (د. ١٢٩٥ ه. ق)- مترجم غاية المرام به نام كفاية

[١]. واعظ خيابانى، علماء معاصرين، ص ١٥، با اندكى تلخيص و تغيير.

[٢]. آمدى، غرر الحكم، ج ١، ص ٣١٥، حديث ٩٤.

[٣]. همان، ج ٢، ص ٦٧١، حديث ٩٩٤.

[٤] انصارى قمى، ناصر الدين، اختران فقاهت بررسى زندگى علمى و سياسى گروهى از علماى سده اخير، ٢جلد، دليل ما - قم، چاپ: دوم، ١٣٨٧.

[٥]. بست در قديم به محلى گفته مى‌شد كه در آنجا پناهندگان از هزگونه تعقيب و آزار در امان بودند. اغلب بستها در مكانهاى مقدسى مانند حرم مطهر امام رضا( ع)، معصومه( س) و عبد العظيم حسنى قرار داشت.