«او را كتابى است در فقه اماميه از ابتدا تا انتها به نام جواهر الكلام كه در آن سخن را گسترانيده و قلم را چرخانيده و بحث را پرورانيده .... و سپس در مدح آن چنين مى‌سرايد:

فاكرم به بحرا من العلم كاملا		لتطهير من اقداه خبث الجهالة
و اعظم به من صاحب يصحب الورانى‌		بطول كلام ماله من كلالة
كتابا مبينا فيه ما المرء شأنه‌		من الفقه و الاحكام بالاستطالة
كفض لطوبى رس فى الطور اصلها		و فى كل دار فرعها بالاصالة
له الفضل كالمو حي به فى كلامهم‌		او العرش فى جنب العشاش الحشالة
بل ان جارت الابحار مدا لما كفت‌		لمدح له فلا كففن عن مقالتى‌
و اعدل الى سجع الدعاء البارع‌		اتى منه ذا المؤتى القيوم المحالة[١] الخ‌

٢. مرحوم علّامه محدث حاج ميرزا حسين نورى (د. ١٣٢٠ ه. ق) مى‌فرمايد:

«در تاريخ اسلام كتابى فراگير به مانند آن در حلال و حرام نگاشته نشده است»، و سپس از استادش مرحوم شيخ عبد الحسين شيخ العراقين تهرانى چنين نقل مى‌كند:

«اگر مورخ زمان صاحب جواهر مى‌خواست تاريخ يكى از امور عجيب روزگار را بنويسد، امرى عجيبتر و شگفت‌آورتر از تأليف و تصنيف اين كتاب در زمان خويش نمى‌يافت».[٢]

٣. مرحوم علامه مير محمّد مهدى لكهنوى كشميرى نيز مى‌نويسد:

«... اين كتاب مستطاب بر اين دعوى- علم و كمال سرشارش- شاهدى است قوى و حجتى ظاهر و دليلى است كه تكيه‌گاه دانشمندان و محل اعتماد مجتهدان (به شمار مى‌رود). الحق كه كتاب موصوف مجلاى‌

[١]. موسوى خوانسارى، روضات الجنات، ص ١٨١؛ عليارى، بهجة الآمال، ج ٦، ص ٣١٠.

[٢]. نورى، مستدرك الوسائل، ج ٣، ص ٣٩٧.