آيت اللّه معزى به سال ١٢٧٣ ه. ق، در نجف اشرف ديده به جهان گشود. وى پس از پشت‌سر نهادن دوران كودكى، علوم مقدماتى و معارف اوليه را از والد ماجدش آموخت.[١]

تحصيلات‌

سپس، فقيه سعيد به دزفول آمد و مدتهاى بسيار از دانش فقه و اصول عموهاى بزرگوارش، آيت اللّه شيخ محمّد طاهر (د. ١٣١٥ ه. ق) از اعاظم شاگردان شيخ انصارى و آيت اللّه شيخ محمّد حسن معزى، بهره برد، و تقريرات درسى آنان را نگاشت.[٢] برخى نوشته‌اند كه او براى تكميل بيشتر درسهايش به نجف اشرف رهسپار شد، و از استادان حوزه بويژه آخوند خراسانى استفاضه كرد تا به مقام اجتهاد رسيد.[٣] اما اين قول، مورد تأييد هيچ‌يك از نويسندگان شرح احوال نيست،[٤] و آنان تصريح كرده‌اند كه او بجز براى زيارت اعتاب مقدسه، ديگر به نجف بازنگشت و در دروس استادان آنجا شركت نجست.[٥] مرجع فقيد يكايك مراحل علمى را با جديت فراوان و كوشش خستگى‌ناپذير پشت‌سر نهاد، و تمام كتابهاى درسى را به‌طوركامل نزد استادانش فراگرفت، به گونه‌اى كه در اكثر علوم عقلى و نقلى تبحر فراوان يافت.

استادان‌

از آنچه گفته شد، برمى‌آيد كه معظم‌له عمده دانش عقلى و نقلى خويش را از

[١]. مرعشى، المسلسلات، ج ٢، ص ١٥٨.

[٢]. معزى دزفولى، شرح‌حال خاندان معزى، ص ٢٩.

[٣]. مولانا بروجردى، دانشمندان بروجرد، ج ٢، ص ٥٤٩.

[٤]. معزى دزفولى، شرح‌حال خاندان معزى، ص ٢٩؛ تهرانى، نقباء البشر، ج ٢، ص ٧٤٤.

[٥]. مرعشى، المسلسلات، ج ٢، ص ١٥٨.