سپس راهى كاظمين شد و مدت شش سال از اساتيد آن ديار استفاده كرد. پس از پايان تحصيلات مقدماتى در سن ٣٠ سالگى به حوزه علميه نجف بازگشت و در درس استادان بزرگ آن عصر حاضر شد.[١]

اساتيد

اساتيد بزرگوار ايشان هريك ستاره‌اى درخشان در آسمان علم و تقوا به شمار مى‌روند و طبيعى است كه شاگردى سخت‌كوش چونان «بلاغى» در محضر چنين بزرگانى، قله رفيع دانش را به سهولت فتح نمايد. برخى از اساتيد ايشان عبارتند از:

١. آخوند ملا محمّد كاظم خراسانى، صاحب كفاية الاصول د. ١٣٢٩ ه. ق‌

٢. علامه سيد حسن صدر كاظمى، صاحب تأسيس الشيعة الكرام لفنون الاسلام د. ١٣٥٤ ه. ق‌

٣. علامه شيخ محمّد طه نجف، صاحب اتقان المقال فى أحوال الرجال د.

١٣٢٣ ه. ق‌

٤. فقيه زاهد شيخ محمّد حسن مامقانى، صاحب ذرايع الأحلام فى شرح شرايع الاسلام د. ١٣٢٣ ه. ق‌

٥. علّامه بزرگ محدث نورى، صاحب مستدرك الوسائل د. ١٣٢٠ ه. ق‌

٦. علامه حاج آقا رضا همدانى، صاحب مصباح الفقيه د. ١٣٢٢ ه. ق‌

٧. فقيه سترگ آقا سيد محمّد هندى، داماد مرحوم صاحب جواهر و صاحب شوارع الاعلام فى شرح شرايع الاسلام د. ١٣٢٣ ه. ق‌

مرحوم علّامه بلاغى در محضر پربار اين بزرگان به آموختن فقه، اصول، حديث، رجال و ... پرداخت و از بسيارى از ايشان نيز اجازه نقل حديث دريافت نمود. سپس در سال ١٣٢٦ ه. ق، براى استفاده بيشتر از اساتيد آن زمان رهسپار

[١]. تهرانى، نقباء البشر، ج ١، ص ٣٢٣.