آيت اللّه ارباب حواله مى‌دهد. معظم‌له نيز مى‌پذيرد، اما در اثر انجام اين كار سنگين و طاقت‌فرسا، نور چشم خود را از دست مى‌دهد و كم‌ديد مى‌شود. لذا وى نذر مى‌كند كه اگر خداوند او را شفا دهد، كتاب اربعين را بنويسد. و خداوند متعال او را شفا داد، و او هم اين كتاب را در سال ١٣٢٨ ه. ق نگاشت، كه در سال ١٣٣٠ ه. ق به چاپ رسيد.[١]

مؤلف محترم در آغاز، سلسله سند خويش را به ائمه اطهار عليهم السّلام از طريق محدث نورى، و در حديث ٤٠، از طريق آيات عظام: حاج ميرزا حسين خليلى تهرانى، سيد محمّد هندى غروى نجفى، شيخ الشريعه اصفهانى و محدث نورى بازگو كرده است. نسخه خطى و اصل آن به خط مؤلف، به شماره ٧٨٧٣ در كتابخانه آيت اللّه مرعشى موجود است.

٢. ديوان اشعار: مجموعه‌اى از اشعار عربى و فارسى، كه برخى از آنها بسيار معروف است و اگر گردآورى شود، ديوانى بزرگ خواهد شد.

«يكى از اشعار معروف معظم‌له، اين شعر است:

چه خوش باشد كه بعد از انتظارى‌		به اميدى رسند اميدواران‌
جمال اللّه شود از غيب طالع‌		پديدار آيد اندر بزم ياران‌
همى گويد منم آدم، منم نوح‌		خليل داورم، قربان جانان‌
منم موسى، منم عيسى بن مريم‌		منم پيغمبر آخر زمانان‌
تو موسى‌وار شمشير خدايى‌		بكش وانگه بكش فرعون و هامان‌
تو اى عدل خدا كن دادخواهى‌		زجا خيز اى پناه بى‌پناهان‌
برون كن ز آستين دست خدا را		به خونخواهى و از خون نياكان‌
قدم در كربلا بگذار و بستان‌		سر پر خون زدست نيزه‌داران‌
تو اى دست خدا با شصت قدرت‌		بكش تير از گلوى شيرخواران‌

[١]. مجله نور علم،« آيت اللّه حاج ميرزا محمّد ارباب قمى»، سال ١٣٦٥، شماره ١٦، ص ٨٤.