موعظه، حل‌وفصل دعاوى و رفع مخاصمات اشتغال داشت. در اين زمان، وى رياستى عام و شهرتى تام به دست آورد، و آوازه فقاهت و فضيلت او به همه‌جا رسيد. مجلس درس و بحث او، يكى از پررونق‌ترين مجالس درسى حوزه بود.

شيخ حسين قمى مى‌نويسد:

او منبرى شيرين و متين، و محضرى بس نمكين داشت. در نهى‌ازمنكر و منع اهل فجور، قلبى قوى و قدمى راسخ داشت و در حفظ حدود شرعيه دقيقه‌اى فرونگذاشت ... جماعت علما در محضرش خود را كوچك مى‌شمردند، و بزرگان دين و دنيا نام مباركش را به حرمت تمام مى‌بردند.[١]

تدريس‌

آن فقيه بزرگ، همه روز به تدريس فقه و حديث اشتغال داشت. از مجلس درس وى، گروهى بسيار به مدارج عاليه نايل آمدند. برخى از آنان عبارتند از:

١. آيت اللّه شيخ عباس محدث قمى (١٢٩٤- ١٣٥٩ ه. ق)، نويسنده سفينة البحار و الكنى و الالقاب‌

٢. آيت اللّه ميرزا محمّد فيض قمى (١٢٩٣- ١٣٧٠ ه. ق)، نويسنده كتاب الفيض و ذخيرة العباد

٣. آيت اللّه ميرزا محمّد كبير قمى (١٢٩٠- ١٣٦٩ ه. ق)، نويسنده مطالع الشموس، در علم اصول‌

٤. آيت اللّه شيخ حسن نويسى قمى (١٢٩١- ١٣٧١ ه. ق)

٥. شيخ على محمّد باغ پنبه‌اى قمى‌

٦. سيد على اكبر برقعى قمى (١٣١٧- ١٤٠٧ ه. ق)، نويسنده راهنماى دانشوران و كانون احساسات‌

[١]. ارده شيره قمى، تحفة الفاطميين، ج ١؛ مدرس خيابانى، ريحانة الادب، ج ٣، ص ٣٢٠.