٣. رسالة فى «مناظرة مع الآلوسى»: سيد محمود شكرى افندى آلوسى بغدادى، رساله‌اى در انكار امام عصر عليه السّلام بدو فرستاد. آن مرجع بزرگ شيعه رساله‌اى در رد وى و اثبات امامت آن حضرت در سال ١٣١٣ ه. ق برنگاشت. آلوسى دوباره بر وى رد كرد و معظم‌له بار ديگر بر وى رد نگاشت.[٢] اين رساله در سه قسمت كوچك، ميانه و بزرگ، مشتمل بر ٣ هزار و ٧٠٠ بيت بوده و در آن تحقيقات و ژرفنگريها و پاسخهاى كافى و استوار موجود است.[٣]

ادبيات‌

١. رسالة فى «لفظ الجلالة»: اين رساله مختصر به بررسى اين نكته مى‌پردازد كه آيا لفظ جلاله، اللّه، علم است يا صفت.[٤]

٢. ابرام القضا فى وسع الفضا: يكى از اديبان همعصرش گفته بود كه جايز است لفظ وسع به كلمه فضا اضافه شود. اين رساله در اثبات عدم جواز آن و مخالفت اين اضافه با قواعد زبان عربى است.[٥]

تقريرات‌

بسيارى از شاگردان شريعت اصفهانى تقريرات دروس وى را برنگاشته‌اند كه برخى از آنها عبارتند از:

[١]. همان، ص ٣٢٠.

[٢]. واعظ خيابانى، علماى معاصرين، ص ١٢٤.

[٣]. تهرانى، الذريعة، ج ٢٢، ص ٢٨٣.

[٤]. همان، ج ١٨، ص ٣٣٧.

[٥]. همان، ج ١، ص ٦٥.