كرده و همه آنها را در شرح عبارات رسائل ذكر كرده است (ص ١١، ١٣، ١٤، ١٨ و ٢٠؛ بحث شيخ درباره اخباريها و ص ٢٧، ٥٦، ٥٧، ٥٩، ٦٢، ٦٣). مؤلف عباراتى را نيز كه خود شيخ به جاى عبارات رسائل القا فرموده بود، ذكر كرده است (ص ٤٨٧ و ٥٠٣). حاشيه‌ها و تعليقات اين كتاب بين كوتاه و متوسط است و گاه كه اهميت مقام اقتضا كرده به اطاله سخن متمايل گرديده است (ص ٤٦٨- ٤٧٣ و ٤٩٢- ٤٩٤).

كوتاهترين بخش كتاب، فصل «تعادل و تراجيح» (٢٠ صفحه) و گسترده‌ترين فصل كتاب، بخش «استصحاب» (٢٠٠ صفحه) است، و بر تمام فصل «انسداد» نيز تعليقه نگاشته است».[١]

٢. كتاب القضاء و الديات‌[٢]

٣. كتاب الصلاة[٣]

٤. صلاة المسافر[٤]

٥. قواعد الاصول،[٥] درباره دو مسئله مهم «اجتماع امرونهى» و مسئله «ضدّ»

٦. كنوز الجواهر[٦]

فرزندان‌

امير مؤمنان على عليه السّلام فرموده‌اند: «الولد الصالح اجمل الذكرين»[٧] (فرزند شايسته، زيباترين دو ياد نيك است). مرحوم آيت اللّه حاج آخوند به غير از تأليفات علمى و شاگردان بسيار، از نعمت داشتن فرزندانى صالح، زاهد، عالم و شايسته‌

[١]. انصارى قمى« معرفى قلائد الفرائد» مجله آينه پژوهش، شماره ٢٧، صص ٧٦- ٧٨.

[٢]. تهرانى، نقباء البشر، ج ٤، ص ١٦٥٧.

[٣]. تهرانى، نقباء البشر، ج ٤، ص ١٦٥٧.

[٤]. تهرانى، نقباء البشر، ج ٤، ص ١٦٥٧.

[٥]. همو، الذريعة، ج ١٧، ص ١٧٨؛ همو، نقباء البشر، ج ٤، ص ١٦٥٧.

[٦]. همو، ج ١٨، ص ١٧١.

[٧]. آمدى، غرر الحكم، ح ١٧٠٤، ج ١، ص ٦٥.