فرزندش حسينقلى خان به حكومت رسيد و در شهر مدرسه و مسجد خان را ساخت. علامه سيد محمّد حسن زنوزى خويى براى وى دو كتاب: رياض الجنة و بحر العلوم را تأليف كرد. وى در ١٠ رمضان ١٢١٤ ه. ق در ٣٥ سالگى درگذشت.[١]

ولادت‌

آيت اللّه حاج ميرزا ابراهيم، فرزند حسين، فرزند على، فرزند حاج غفار دنبلى خويى، در سال ١٢٤٧ ه. ق در خوى زاده شد.[٢] پس از دوران طفوليت به مكتبخانه رفت و سواد فارسى را بياموخت. از همان اوان، تصميم گرفت كه برخلاف راه و روش پدرانش، كه از خانها و اشراف شهر بودند، به تحصيل علوم دينى روى آورد.[٣]

تحصيلات‌

وى، نخست در زادگاهش به تحصيل ادبيات عرب و مقدمات علوم پرداخت، پس از ساليانى چند ميرزا ابراهيم رخت اقامت به سوى نجف كشيد و در آن شهر ساكن شد.

هجرت به نجف‌

آن مرحوم در ٢٠ سالگى و به سال ١٢٦٧ ه. ق راهى نجف شد، از آنجا كه وى پايه و مايه خود را محكم كرده بود، شايستگى حضور در درس استادان بزرگ حوزه را يافت. دو سال در درس آيات عظام: شيخ مرتضى انصارى (د. ١٢٨١ ه. ق) و سيد حسين كوه كمرى (د. ١٢٩٩ ه. ق) شركت كرد و موردتوجه و اعتماد شيخ انصارى قرار گرفت‌[٤] و مبانى علمى‌اش را استوار ساخت.[٥] او پس از اخذ اجازات‌

[١]. صدرايى خويى، سيماى خوى، ٨٤- ٨٧.

[٢]. امينى، شهداء الفضيلة ٣٤٣؛ تهرانى، نقباء البشر، ١٣.

[٣]. صدرايى خويى، سيماى خوى، ٧٨.

[٤]. مامقانى، مقباس الهداية، ج ٤، ١٩.

[٥]. تهرانى، نقباء البشر، ج ١، ١٣؛ حرز الدين، معارف الرجال، ج ١، ٣٧؛ مدرس تبريزى، ريحانة الادب، ج ١، ٤٣٤.