والد معظم وى، علّامه فقيه آيت اللّه شيخ عبد اللّه مامقانى از شاگردان صاحب رياض، مرحوم سيد على طباطبائى، بود. وى عالمى با تقواى بسيار، هوش سرشار و خط زيبا بود كه پس از وفات استادش به مامقان بازآمد، و پس از چندى در سال ١٢٤٠ ه. ق با خانواده خويش به كربلا رفت، و در محله دروازه نجف اقامت گزيد. وى روزها در همان محله و شبها در ايوان حرم امام حسين عليه السّلام به امامت جماعت مشغول بود، و هم مرجع‌تقليد جمعى از مردم آذربايجان گرديد، و با علامه شيخ محمّد حسين اصفهانى، صاحب فصول، و علامه ملا آقاى دربندى، صاحب اسرار الشهادة، و آيت اللّه شيخ خضر شلال رفاقتى تمام به هم رسانيد.

رساله‌اى در مسائل عمليه و كتابى در فقه استدلالى (شرح لمعه) شامل مباحث:

زكات، خمس، صوم و حج از تأليفات او است. وى در سال ١٢٤٦ ه. ق به بيمارى طاعون درگذشت، و در ايوان حرم امام حسين عليه السّلام در زير سجاده خويش به خاك سپرده شد.[٢]

[١]. مامقانى، تنقيح المقال، ج ٣، ص ١٠٥؛ معلم حبيب آبادى، مكارم الآثار، ج ٤، ص ١٠٥٧.

[٢]. معلم حبيب آبادى، ج ٤، ص ١٢٨٠؛ تهرانى، كرام البررة، ج ٢، صص ٧٧١- ٧٧٢؛ آل محبوبه نجفى، ماضى النجف و حاضرها، ج ٣، ص ٢٥٨؛ مامقانى، مخزن المعانى، ص ٢٢٦.