اينكه نظرشان بر مطلبى قرار مى‌گرفت، پس گاهى مؤلف مطالب خود را تغيير مى‌داد و گاه تغيير نمى‌داد؛ چون مطلب به نظرش تمام بود و اعتراضات را وارد نمى‌دانست.[١]

علامه شرف الدين مى‌نويسد:

من در همسايگى استاد و مسجدش بودم و نمازهاى خود را پشت‌سر او همراه گروهى از مقدسان، علماى پرهيزگار و عموم مؤمنان مى‌خواندم. او به من لطف و عنايتى فراوان داشت و اين به خاطر سابقه او و پدرم- كه از شاگردان اوليه او به شمار مى‌رفت- بود، پس من بدين‌سبب از او معضلات مسائل و مشكلات علمى را مى‌پرسيدم و او با سعه صدر و لطف بسيار به من پاسخ مى‌داد.[٢]

شاگردان‌

از مجلس درس آن فقيه بزرگ، عالمانى برخاستند كه هريك از فضلاى زمان خويش در حوزه نجف به شمار مى‌رفتند.[٣] برخى از آنان عبارتند از آيات عظام و حجج اسلام:[٤]

١.سيد حسن صدر موسوى كاظمى (١٢٧٢- ١٣٥٤ ه. ق) نويسنده تأسيس الشيعه و تكملة أمل الآمل.

٢. شيخ محمّد حسن آل كبه ربيعى بغدادى (د. ١٣٣٦ ه. ق) صاحب حاشيه بر رسائل و حاشيه بر مكاسب.

٣. سيد محمّد موسوى نجف آبادى.

٤. سيد محسن امين عاملى (١٢٨٢- ١٣٧١ ه. ق)، صاحب اعيان الشيعه و كشف الارتياب.

[١]. تهرانى، الذريعه، ج ٢١، ص ١١٥.

[٢]. شرف الدين، بغية الراغبين، ج ٢، ص ٧٤.

[٣].؟؟؟؟، ج ٧، ص ٢٠.

[٤] انصارى قمى، ناصر الدين، اختران فقاهت بررسى زندگى علمى و سياسى گروهى از علماى سده اخير، ٢جلد، دليل ما - قم، چاپ: دوم، ١٣٨٧.