آيت اللّه شيخ محمّد حسن نادى در زمان زندگى شيخ انصارى و حدود سال ١٢٧٩ ه. ق به زادگاهش بازگشت و به تأليف، تدريس، اقامه جماعت، وعظ و ارشاد پرداخت. او در محله چهارمردان قم ساكن شد و بدين‌جهت به چهارمردانى شهرت يافت.[٢] ميرزا على اكبر فيض درباره او مى‌نويسد:

«عالمى است عامل و فاضلى است كامل، كه در فنون علوم و رسوم دانش، صاحب بينش است. و بدين‌جهت، طلاب اين ولايت را روى استفادت بدان حضرت است. و همه روزه در مدرس تدقيق و حوزه تحقيقش حل مشكلات و توضيح معضلات مى‌نمايند. و در تعمق فكر و تشحيذ ذهن و اصابت رأى و استقامت خاطر در اين ولايت، كسى او را همال نيست ...».[٣]

وى شخصيتى تام و شاخصيتى به كمال داشت. گفتار و افكار دو استاد بزرگوارش را بر شاگردان خويش توضيح و شرح و بسط مى‌داد. از اين جهت در عصر زندگى استادش در قم، وى شهرت و اهميتى بى‌نظير كسب كرد.[٤]

تدريس‌

آن فقيه بزرگ در فقه، اصول و ادبيات شهرتى بسزا داشت.[٥] ايشان همه وقتش‌

[١]. ناصر الشريعه، تاريخ قم، ص ٢٥٨؛ انصارى، زندگانى و شخصيت شيخ انصارى، ص ٢٧٩.

[٢]. همان كتاب، ص ٢٥٩.

[٣]. همان كتاب، ص ٢٥٨.

[٤]. رحيمى، گنجينه دانشوران، ص ١٦١- ١٦٢.

[٥]. اعتماد السطنة الماثر و الاثار، ص ١٥٩.