آنان جلوگيرى نمى‌كردند، حتى به آنان پروبالى داده و پشتيبانى شايانى نيز از آنها به عمل مى‌آوردند، زيرا از نفوذ معنوى آنها در ميان مردم بهره‌بردارى سياسى مى‌كردند. درست همان‌گونه كه سلاطين عثمانى از سلسله نقشبنديه و دراويش بكتاشيه استفاده مى‌كردند، ولى گسترش افكار و نفوذ اجتماعى آنان در كشور، اندراس و در نهايت برچيده شدن معارف پربار اهل‌بيت رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلّم را در پى داشت، درست در همين مقطع خطرناك و حساس تاريخ شيعه بود كه وجود دانشمندى توانا، آگاه، شجاع و داراى احاطه‌اى وسيع و عميق به فرهنگ و آثار ائمه طاهرين، لازم مى‌نمود كه به‌پا خيزد و با اين‌گونه افكار بى‌محتوا و منحرف به مبارزه پرداخته و راه را براى اعتبار بخشيدن دوباره به تشيع و شعائر اسلامى هموار نمايد و در اين راه از هيچ قدرتى اعم از سلاطين وقت و كارشكنى اطرافيان آنان و جهل و تعصب عامه مردم و تحريكات شيوخ صوفيه و ... نهراسد و اين حقيقتى است انكارناپذير كه براى اين امر خطير كسى جز علامه مجلسى ساخته و پرداخته نشده بود كه به خوبى از عهده كار برآمده و صولت روزافزون آنان را درهم شكست.[١]

٢. تأليف دائرة المعارف عظيم بحار الانوار و گردآورى و موضوع بندى و تبويب و تقسيم اخبار و احاديث همراه با آيات متناسب با آنها در اين مجموعه حديثى و نقل گفتار مفسرين و جرح و تعديل گفتار حكما و متكلمين در آن و انتقال قرآن‌

[١]. براى اطلاع از گفتار علامه( درباره صوفيه): اول رساله اعتقادات، حق اليقين، صفت هفتم از صفات سلبيه خداوند. عين الحيوة، لمعه هشتم و مصباح پنجم.