او داراى احتياط شديد و وسواس زياد در معاملات و پاكى و نجاست اشيا، و معتقد به ناپاكى اكثر اشيا بود. و لذا نام خداوند و اسماى متبركه را بر كاغذها نمى‌نوشت و تأليفاتش اندك است.[١]

اما با اين همه، برخى از رساله‌هاى فقهى و اصولى از وى به جاى مانده كه عبارتند از:

١. تقريرات درس اصول ميرزاى شيرازى‌[٢]

٢. رسالة فى اصالة البرائة، شرح اوايل رسالة البرائة شيخ انصارى‌[٣]

٣. رسالة فى خلل الصلاة[٤] كه بيشتر اين كتاب از تقريرات درس استادش ميرزاى شيرازى استفاده شده است.

٤. رسالة فى تقوّى العالى بالسافل‌[٥]

٥. رسالة فى الدماء الثلاثة[٦]

٦. رسالة فى الخيارات،[٧] از آغاز «خيار مجلس» تا آخر «خيار غبن»

٧. رسالة فى الاجارة[٨]

٨. رسالة فى الزكاة[٩]

اين رساله‌ها به وسيله نواده‌اش حجت الاسلام و المسلمين آقاى سيد هادى در كتابى به نام الفروع المحمدية[١٠] گردآورى شده كه اخيرا رساله‌هاى شماره ٢ تا ٧ به‌

[١]. صدر كاظمى، تكملة امل الآمل به نقل از: قمى، فوائد الرضوية، ص ٥٩٥؛ امين، اعيان الشيعة، ج ١٠، ص ٣٩.

[٢]. امين، اعيان الشيعة، ج ٥، ص ٣٠٨؛ تهرانى نقباء البشر، ص ١٣٤.

[٣]. تهرانى، الذريعة، ج ٢، صص ١١٥- ١١٦؛ اصفهانى، مقدمه وقاية الاذهان، ص ١٤٥.

[٤]. تهرانى، الذريعة، ج ٧، ص ٢٥٠.

[٥]. همان، ج ٤، ص ٣٩٤.

[٦]. همان، ج ٨، ص ٢٦٣.

[٧]. همان، ج ٨، ص ٢٦٣.

[٨]. همان، ج ١١، ص ١٢.

[٩]. همان، ج ١٢، ص ٤٤.

[١٠]. همان، ج ١٦، ص ١٨٥.