ازاين‌رو، محفل درسى او آكنده از علما، فضلا و انديشمندان بزرگ شده بود، كه هريك در منطقه خويش و بعضى از آنان در جهان تشيع، به مرجعيت و رياست عامه نائل آمدند.

شاگردان‌

برخى از آنان كه در سامرا يا نجف، يا هردو جا در محضر او به تلمذ پرداختند عبارتند از حضرات آيات:

١. حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى (١٢٧٦- ١٣٥٥ ه. ق)، صاحب درر الاصول و كتاب الصلاة

٢. حاج شيخ محمّد حسين غروى اصفهانى معروف به كمپانى (١٢٩٦- ١٣٦١ ه. ق)، صاحب نهاية الدراية و بحوث فى الفقه‌

٣. آقا ضياء الدين عراقى (١٢٧٨- ١٣٦١ ه. ق)، صاحب مقالات الاصول و شرح تبصرة المتعلمين‌

٤. ميرزاى نائينى (١٢٧٧- ١٣٥٥ ه. ق)، صاحب تنبيه الامة و تنزيه الملة

٥. شيخ ابو المجد محمّد رضا نجفى اصفهانى (١٢٨٧- ١٣٦٢ ه. ق)، صاحب وقاية الاذهان و نقد فلسفه داروين‌[٢]

٦. شيخ محمّد حسن آل كبه بغدادى (١٢٦٩- ١٣٣٦ ه. ق)، صاحب كتاب الصلاة، الصوم و الحج، و شرح قطر الندى‌

[١]. قمى، فوائد الرضوية، ص ٥٩٤ به نقل از: صدر كاظمى، تكملة امل الآمل- مخطوط؛ امين، اعيان الشيعة، ج ١٠، ص ٣٩.

[٢]. مرحوم آيت اللّه حائرى و آيت اللّه علامه ابو المجد اصفهانى هردو در كتابهاى درر الاصول و وقاية الاذهان، به نقل ديدگاههاى اصولى استادشان پرداخته و از او با تعبير« السيد الاستاذ» يا« سيدنا الاستاذ» ياد كرده‌اند.