٧. همسر آيت اللّه شيخ اسد اللّه تهرانى (د. ١٣٣٢ ه. ق)،[١] كه از علماى بزرگ تهران و شاگرد حاجى، ميرزاى آشتيانى، آخوند خراسانى و ميرزا محمّد تقى شيرازى بود.

درگذشت‌

به فرموده پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلّم، فقدان دانشمندان ضربه‌اى سهمگين بر پيكره امت اسلامى است: «موت العالم مصيبة لاتجبر و ثلمة لاتسد و هو نجم طمس و موت قبيلة ايسر من موت عالم»[٢] (مرگ دانشمند مصيبتى جبران‌ناپذير و شكافى پرناشدنى است. وى ستاره‌اى مى‌باشد كه به محاق نشسته است. و مرگ قبيله‌اى بزرگ آسانتر از فقدان يك دانشمند است).

سرانجام، آن رادمرد فخرآفرين در بامداد پنجشنبه ٢٧ محرم الحرام ١٣٠٦ ه. ق در سن ٨٦ سالگى،[٣] پس از عمرى ارشاد و راهنمايى، تأليف و تدريس، طرد سلطه بيگانگان و نفى حاكميت مستبدان، چشم از جهان فروبست و جان‌به‌جان آفرين تسليم نمود.

شيخ آقا بزرگ تهرانى- كه خود آن روزها نوجوانى ١٣ ساله و در تشييع جنازه حاضر بود، روز وفات او را اينچنين توصيف مى‌نمايد:[٤]

ايران در مرگش يكپارچه به ناله در آمد، و مردم از غم فقدانش در شيون و فرياد شدند. ازدحام جمعيت در تشييع جنازه‌اش بحدى بود كه چشم روزگار مانند آن را نديده بود. بازارها و مغازه‌ها تعطيل شده و پيكر

[١]. تهرانى، نقباء البشر، ج ١، ص ١٣٣.

[٢]. منذرى، الترغيب و الترهيب، ج ١، ص ١٠٥.

[٣]. اعتماد السلطنة، المآثر و الآثار، ص ١٣٨؛ موسوى كاظمى، احسن الوديعة، ج ١، ص ٨٤، واعظ خيابانى، علماء معاصرين، ص ٢٥.

[٤]. تهرانى، نقباء البشر، ج ٣، ص ١٥٠٦.