«ايشان نجاح و فلاح را در كسر سورت نائره بعضى از امراء ظالم دانسته رعيت را در ظل حمايت خويش كشيدند ... از سلطان و شاهزادگان و امرا كسى را جرئت آن نيست كه بى‌اذن ايشان اقدام بر تكلم نمايند، و يابى مشورت ايشان اجراى مطلبى بنمايند».[١]

شاهد اين عبارت، داستانى است كه آيت اللّه ميرزا سيد هادى خراسانى نقل كرده است.

«... چون خيابانى به امر شاه در تهران باز كردند، مصادف به مسجد كوچكى شد. و چون اراده سلطان بود، علماى تهران نتوانستند مخالفت نمايند و تصميم گرفتند در عوض آن مسجد، مسجد بزرگترى در جاى ديگر بسازند تا تبديل به احسن شده باشد.

مرحوم حاجى كنى از واقعه مطلع گرديد، نامه‌اى به شاه و نوشته و در صدر آن‌چنين نوشت: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ* أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحابِ الْفِيلِ». شاه با ديدن نامه، از خراب كردن مسجد صرف‌نظر كرد و خيابان را كج نمودند».[٢]

نيز همو نوشته است:

«روزى ناصر الدين شاه با خدم و حشم، به قصد شكار از دروازه شهر بيرون رفت. سپس نگاهى به شهر تهران كرده، كمى در فكر فرورفت.

فورا قصد شكار را شكست و به شهر برگشت.

يكى از خواص سبب فسخ شكار را پرسيد: شاه محرمانه در پاسخ گفت:

[١]. لكهنوى كشميرى، تكمله نجوم السماء، ج ٢، ص ٢٣.

[٢]. حسينى خراسانى، معجزات و كرامات ائمه اطهار، ج ١، ص ٨٥.