در آن زمان آوازه علمى نجف كه با رياست صاحب جواهر به اوج ترقى رسيده بود، به گوش او رسيد. لذا به منظور بهره‌ورى از محضر اساطين دانش، وى رخت سفر به تن كرد و راهى نجف شد.

مرحوم حاجى در محضر استادان فن سالها زانو به زمين زد، و از خرمن فيض آنان توشه‌ها برگرفت، و در خلال تحصيل خويش به تصنيف و تأليف نيز پرداخت.

استادان‌

مرحوم حاجى در نجف و كربلا و پيش از آن در اصفهان، در محضر اين بزرگان حاضر شد، و از سرچشمه زلال دانش ايشان سيراب گرديد:

١. حاج سيد اسد اللّه اصفهانى (د. ١٢٩٠ ه. ق)[١]

٢. شيخ محمّد حسن نجفى، صاحب جواهر (د. ١٢٦٦ ه. ق)[٢]

٣. سيد ابراهيم حائرى قزوينى، صاحب ضوابط (د. ١٢٦٣ ه. ق)[٣]

٤. شيخ حسن بن شيخ جعفر كاشف الغطاء، صاحب انوار الفقاهة (د. ١٢٦٢ ه. ق)

٥. شيخ مشكور حولاوى نجفى (د. ١٢٧٢ ه. ق)

٦. شريف العلماء مازندرانى (د. ١٢٤٥ ه. ق)[٤]

حاجى در نجف در خلال تحصيل به تأليف و تصنيف پرداخت، و نوشتارهاى بسيارى در علم اصول به رشته تحرير درآورد. در سال ١٢٤٤ ه. ق‌[٥] يا

[١]. حرز الدين نجفى، معارف الرجال، ج ٢، ص ١٣.

[٢]. تهرانى، نقباء البشر، ج ٣، ص ١٥٠٤.

[٣]. معلم حبيب آبادى، مكارم الآثار، ج ٣، ص ٦٩٦.

[٤]. حرز الدين نجفى، معارف الرجال، ج ٢، ص ١١٣، شماره ٤ تا ٦.

[٥]. موسوى كاظمى، احسن الوديعة، ج ١، ص ٨٣؛ واعظ خيابانى، علماء معاصرين، ص ٢٦.