١. آيت اللّه حاج شيخ احمد قمى (د. ١٣٤٩ ه. ق): وى از شاگردان بنام آيت اللّه ملا حبيب اللّه رشتى و مجاز از ايشان، و يكى از علماى بزرگ و مرجع امور شرعى در تهران بود.[١]

٢. آيت اللّه حاج شيخ محمّد قمى: او نيز از شاگردان آخوند خراسانى، و از علما و ائمه جماعت تهران به شمار مى‌رفت.[٢]

٣. ميرزا على رضا قمى‌

٤. ميرزا ابو الحسن اشعرى قمى: متولد: ١٣٠٣ ق، وى در نجف اشرف، از شاگردان آيت اللّه سيد ابو الحسن اصفهانى بود، و كتاب صلاة پدرش را در ١٣٧٣ ه. ق به چاپ رسانيد. وى در ١٣٧٤ ه. ق درگذشت، و در نجف مدفون شد.[٣]

وفات‌

سرانجام، آن فقيه نامى قم، در ٦٣ سالگى، به تاريخ ٨ ربيع الاول ١٣٠٤ ه. ق بدرود حيات گفت. پيكر پاك آن مرحوم پس از تشييع باشكوه و- و احتمالا نماز آيت اللّه حاج سيد صادق قمى برپيكرش- در قبرستان شيخان به خاك سپرده شد، و جهانى از علم و تقوا را با خود قرين خاك ساخت.[٤] در رثاى او گفته شد:

چه آن جان جهان از اين جهان رفت‌		جهان را يك جهان از جسم جان رفت‌

[١]. تهرانى، نقباء البشر، ج ١، ص ٩٥.

[٢]. همان‌جا. انصارى، زندگانى و شخصيت شيخ انصارى، ص ٢٧٦.

[٣]. همان كتاب، ص ٣٨٧.

[٤]. تهرانى، نقباء البشر، ج ١، ص ٣٨٧.