سال ١٢٥٤ ه. ق، رهسپار اصفهان شد. وى در آنجا در مدت پنج سال،؟؟ با همدرس و رفيقش، آيت اللّه ميرزا محمّد حسن شيرازى، نزد آيت اللّه مير سيد حسن مدرس به فراگيرى فقه و اصول اشتغال داشت.

مهاجرت به نجف‌

سپس، وى در سال ١٢٥٩ ه. ق همراه با ميرزاى شيرازى، به نجف اشرف مهاجرت كرد.[١] و با يكديگر- به علاوه مولى شكر اللّه لواسانى (د. ١٣١٩ ه. ق)- به درس اساطين حوزه علميه نجف، مانند: صاحب جواهر و شيخ انصارى حاضر شدند. وى در مدت ٢٠ سال اقامت در آن مهبط علم و دانش، با كوشش پيگير و تلاش خستگى ناپذيرش توشه‌هاى فراوان برگرفت، و در شمار يكى از فقهاى بزرگ شيعه قرار گرفت.

استادان‌

استادان معظم‌له در قم، اصفهان و نجف اشرف، عبارتند از آيات عظام:

١. حاج ملا محمّد كزازى قمى.

٢. مير سيد حسن مدرس اصفهانى (١٢١٠- ١٢٧٣ ه. ق)، صاحب جوامع الاصول و شرح مختصر النافع.

٣. شيخ الطائفه شيخ محمّد حسن نجفى (١٢٠٢- ١٢٦٦ ه. ق)، صاحب جواهر الكلام و نجاة العباد.

٤. فقيه عصر شيخ مرتضى انصارى (١٢١٤- ١٢٨١ ه. ق)، صاحب المتاجر، فوائد الاصول و كتاب الطهارة.

آيت اللّه ميرزا محمّد حسن قمى، در طول اقامت ٢٠ ساله‌اش در نجف اشرف،

[١]. تهرانى، نقباء البشر، ج ١، ص ٣٨٦،