١. آيت اللّه حاج سيد زين العابدين رضوى حسينى قمى، كه عالمى كبير و فقيهى مشهور به شمار مى‌آمد. وى از مشاهير شاگردان آيات عظام: شيخ محمّد طه نجف، ميرزا حسين خليلى، شيخ هادى تهرانى، سيد محمّد كاظم طباطبائى يزدى و آخوند خراسانى بود و اخيرا به محقق خراسانى پيوست. او از سوى ايشان به عنوان يك از پنج مجتهد طراز اول براى نظارت بر قوانين مصوب مجلس شوراى ملى، به تهران آمد و پس از مدتى، در ١٣٢٧ ه. ق بدرود حيات گفت. او در مدت اقامت اندكش در تهران، توجه بسيار خاص و عام را به خود جلب كرد و به دليل داشتن كمالات نفسانى و كثرت تقوايش، مورد اعتماد، رغبت و مرجعيت مردم بود. از آثار وى، كتاب البراهين الجلية فى شرح القصيدة العلوية از نظم استادش، شيخ محمّد طه نجف، است.[٢] ديگر كتابهايش، حاشيه رجال ابو على حائرى، منتهى المقال، مى‌باشد.[٣]

٢. سيد عبد الحسين طاهرى قمى، كه او نيز از شاگردان آيات عظام: آخوند خراسانى، سيد محمّد كاظم يزدى و شيخ الشريعة اصفهانى محسوب مى‌شد، و در علم و عمل به مرتبه‌اى والا دست يافته بود. در سال ١٣٣٧ ه. ق و پس از ١٧ سال تحصيل در نجف، وى به قم بازگشت و پس از اندكى، درگذشت و در قبرستان شيخان مدفون شد.[٤]

[١]. مقدس‌زاده، رجال قم، ص ٩٨؛ ناصر الشريعة، تاريخ قم، ص ٢٥٥.

[٢]. تهرانى، نقباء البشر، ج ٢، ص ٨٠٠؛ مقدس‌زاده رجال قم، ص ١٣٩.

[٣]. ناصر الشريعة، تاريخ قم، ص ٢٥٥.

[٤]. تهرانى، نقباء البشر، ج ٣، ص ١٠٣٥.