پس از وفات صاحب جواهر كه رياست علمى حوزه نجف بر عهده شيخ انصارى (ره) قرار گرفت و آوازه بحث و تدريس شيخ اعظم در تمام شهرها و مناطق شيعى طنين‌افكن شد، مرحوم شوشترى بيدرنگ براى درك مكتب غنى و پربار شيخ راهى نجف اشرف شد. مدتها در محضر استاد، با كوششى وصف‌ناپذير مبانى فقهى و اصولى خويش را استوار كرد و پس از رسيدن به مراحل عالى علمى و نيل به درجه رفيع اجتهاد عازم شوشتر شد.

پس از بازگشت مرحوم شيخ به زادگاه خويش، رياست، مرجعيت و راهبرى خلق را عهده‌دار شد. ايشان براى پاسخگويى به مسايل شرعى مردم، رساله عمليه منهج الرشاد را نگاشت و براى بزرگداشت شعاير اسلامى، حسينيه‌اى بنا كرد.

شيخ در سال ١٢٨٧ ه. ق يا ١٢٩١ ه. ق- دليل آن بعدا خواهد آمد- به نجف اشرف مهاجرت كرد.

استادان‌

استادان مرحوم علامه شوشترى به شرح زير عبارتند از:

١. شيخ عبد النبى كاظمى (١١٩٨- ١٢٥٦ ه. ق)، صاحب تكملة الرجال‌[١]

٢. شيخ اسماعيل كاظمى (د. ١٢٤٧ ه. ق)، صاحب المنهاج فى الاصول و مناسك الحج‌[٢]

٣. شيخ محمّد حسين بن عبد الرحيم اصفهانى (د. ١٢٥٤ ه. ق)، صاحب‌

[١]. امين، اعيان الشيعة، ج ٤، ص ٩٥.

[٢]. تهرانى، نقباء البشر، ج ١، ص ٢٨٥.