«فرزندم، به خدا سوگند، جواهر را براى خود و نه مراجعه مردم نگاشته‌ام، زمانى كه به عذارات مى‌رفتم در برابر پرسشهاى مردم مرجعى نداشتم كه بدان رجوع كنم و پاسخ گويم، لذا جواهر الكلام را نگاشتم».[١]

علامه صدر مى‌فرمايد:

وقتى من اين را از شيخ بزرگوار آل ياسين شنيدم، گفتم: «سبحان اللّه! من هماره از دو چيز در شگفت بودم:

١. موفقيت مؤلف در پايان رسانيدن اين شرح.

٢. رواج و گسترش آن به اين اندازه (زيرا كتابخانه‌اى نيست كه اين كتاب عظيم در آن نباشد)، و اكنون حيرت من برطرف شد.

آيت اللّه آل ياسين فرمود: چگونه؟

گفتم: سخن شما بيانگر آن است كه صاحب جواهر هنگام نگارش تنها خدا را در نظر داشته و هرگز در انديشه جاه و ريا و تعريف مردم و به رياست رسيدن نبوده، و علت اصلى اتمام و رواج كتابش همين است.

فرمود: بلى! راست گفتى. بيشتر نيتها مغشوش است.[٢]

مرحوم محدث قمى به نقل از مرحوم آيت اللّه شيخ مهدى فرزند علامه شيخ على كاشف الغطاء مى‌افزايد:

«در زمان صاحب جواهر، بيست نفر از دانشمندان و فقها به شرح شرايع‌

[١]. همان، ص ٢٦، ح ٧٧٧ و ص ٣٠، ح ٩٠٣.

[٢]. قمى، الفوائد الرضويه، ص ٤٥٣.