شناخته و آن را به رايگان از كف نمى‌نهند. امير مؤمنان عليه السّلام مى‌فرمايد: «شيمة الاتقياء اغتنام المهلة و التزود للرحلة» و «غامض الفرصة عند امكانها فانك غير مدركها بعد فوتها».[١]

و شيخ بزرگوار ما كه به حق بر مسند انبيا و وارثان انبيا تكيه زده بود، از وقتها و فرصتهاى خود نيك بهره مى‌برد و زمانى را از دست نمى‌داد.

گويند:

صاحب جواهر با خود عهد كرده بود هرشب مقدارى از كتاب جواهر را بنويسد، و هنگامى كه فرزند جوانش از دنيا رفت، وى نه تنها كار خويش را تعطيل نكرد، بلكه با دلى نگران و چشمى گريان حتى بر بالاى سر جنازه فرزندش به نوشتن مشغول شد و تنها در مراسم نماز ميت فرزندش شركت كرده و ديگر مراسم را فداى نوشتن جواهر كرد.[٢]

اين خود وفاى به عهد و بهره‌ورى از فرصتها و رعايت دقيق وقت را توسط صاحب جواهر مى‌نماياند.

اخلاص‌

امير مؤمنان على عليه السّلام فرمود:

«الاخلاص شيمة افاضل الناس و الاخلاص اعلى الايمان».[٣]

مى‌بينيم صاحب جواهر- اين قله حكمت و اوج فضيلت- در نگارش جواهر تنها

[١]. همان، ج ١، ص ٤٥٠، ح ٢٣، ج ٢، ص ٥١٠، ح ٦٣.

[٢]. اين واقعه بسيار مشهور است و گويند: حضرت امام خمينى( ره) براى تأكيد بر وقت‌شناسى و رعايت دقيق ساعت درس از ناحيه طلاب، اين جريان را در درس خارج فقه خود در مسجد سلماسى قم باز گفته‌اند؛ آيت اللّه جعفر سبحانى مى‌فرمود: امام خمينى، اين مطلب را از استادش مرحوم آقاى شاه آبادى و او از پدرش- ملا محمّد جواد حسين آبادى اصفهانى- كه شاگرد صاحب جواهر بود، نقل مى‌كرد.

[٣]. آمدى، غرر الحكم، ج ١، ص ٢٣، ح ٦٤٩، ص ٣٠، ح ٩١.