یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٦٦ - توکل

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٢، ص: ٢٦٦

ح. قال الملأ الذین استکبروا من قومه لنخرجنّک یا شعیب والذین امنوا معک من قریتنا او لتعودنّ فی ملّتنا قال اولو کنّا کارهین. قد افترینا علی اللَّه کذباً ان عدنا فی ملتکم بعد اذ نجّینا اللَّه منها و ما یکون لنا ان نعود فیها الّا ان یشاء اللَّه ربّنا وسع ربّنا کلّ شئ علماً علی اللَّه توکلنا ربنا افتح بیننا و بین قومنا بالحقّ و انت خیرالفاتحین. (اعراف، ٨٨- ٨٩) ط. قد کانت لکم اسوة حسنة فی ابراهیم والذین معه اذ قالوا لقومهم انّا برآء منکم و ممّا تعبدون من دون اللَّه کفرنا بکم و بدا بیننا و بینکم العداوة و البغضاء ابداً حتّی تؤمنوا باللَّه وحده الّا قول ابراهیم لأبیه لأستغفرنّ لک و ما أملک لک من اللَّه من شئ ربنا علیک توکلنا و الیک أنبنا و الیک المصیر. ربّنا لا تجعلنا فتنة للّذین کفروا واغفرلنا ربنا انک انت العزیز الحکیم.

(ممتحنه، ٤- ٥) ی. قل أرأیتم ان اهلکنی اللَّه و من معی أو رحمنا فمن یجیر الکافرین من عذاب الیم. قل هو الرحمن امنّا به و علیه توکلنا فستعلمون من هو فی ضلال مبین. (ملک، ٢٨- ٢٩) یا. و لئن سئلتهم من خلق السموات و الارض لیقولنّ اللَّه قل أفرأیتم ما تدعون من دون اللَّه ان ارادنی اللَّه بضرّ هل هنّ کاشفات ضره أو أرادنی برحمة هل هنّ ممسکات رحمته قل حسبی اللَّه علیه یتوکل المتوکلون. (زمر، ٣٨) این آیه فقط در این مقام است که ذاتی که شایسته خواندن و اعتماد و توکل است فقط خداست.