گفت :به پنج چيز. استقامتي که در وي گشتن و بار نبود . و اجتهادي که در او به هم سهو نبود ؛ و مراقبتي خدايرا سرا و جهرا و انتظاري مرگ را به ساختن زاد راه و محاسبه خود کردن ، پيش از انکه حسابت کنند .

پرسيدند :علامت خوف چيست ؟

گفت :آنکه خوف وي را ايمن گرداند از همه خوفهاي ديگر .

گفتند :از مردم که واصيانت تر است ؟

گفت :آنکه زبان خويشتن را نگاه دارتر است .

گفتند :علامت توکل چيست ؟

گفت :آنکه طمع از جمله خلق منقطع گرداند .

بار ديگر پرسيدند :از علامت توکل .

گفت :خلع ارباب و قطع اسباب .

گفتند :زيادت کن .

گفت :انداختن نفس در عبوديت و بيرون آوردن نفس از ربوبيت .

پرسيدند :عزلت کي درست آيد ؟

گفت :آنگاه که از نفس خود عزلت گيري .

و گفتند :اندوه که را بيش تر بود ؟

گفت :بدخويترين مردمان را .

گفتند :دنيا چيست ؟

گفت :هرچه تو را از حق مشغول مي کند دنيا آن است .

گفتند :سفله کيست ؟

گفت :آنکه راه به خداي نداند .

يوسف حسين از او پرسيد :با کي صحبت کنم ؟

گفت :با آنکه تو و من در ميان نبود .

و يوسف حسين گفت :مرا وصيتي کن .

گفت :با خداي يار باش د رخصمي نفس خويش ، نه با نفس يار باش در خصمي خداي ، و هيچ کس را حقير مدان ، اگر چه مشرک بود ، و در عاقبت او نگر که تواند که معرفت از تو سلب کنند و بدو دهند .

و يکي ازو وصيت خواست . گفت :باطن خويش با حق گذار، و ظاهر خويش به خلق ده ، و به خداي عزيز باش تا خداي بي نيازت کند از خلق .

يکي ديگر وصيتي خواست . گفت :شک را اختيار مکن بر يقين و راضي مشو از نفس خويش تا آرام نگيرد ، و اگر بلايي روي به تو آرد آن را به صبر تحمل کن و لازم درگاه خداي باش .

کسي ديگر وصيتي خواست . گفت :همت خويش از پيش و پس مفرست .

گفت :اين سخن را شرحي ده .

گفت :از هرچه گذشت و از هرچه هنوز نيامده است انديشه مکن و نقد وقت را باش .

پرسيدند :صوفيان چه کس اند ؟

گفت :مردماني که خداي را بر همه چيزي بگزينند و خداي ايشان را بر همه بگزيند .

کسي بر او آمد و گفت :دلالت کن مرا بر حق .