دستوري داد . از آنجا بيرون آمد و در ويرانه اي رفت . پس ، از آن ويرانه برفت و صومعه اي گرفت و مدتي آجا عبادت کرد . بعد از آن عزم حجش افتاد. روي به باديه نهاد . خري داشت ، رخت بر وي نهاد ، در ميان باديه خر بمرد . مردمان گفتند :اين بار تو برداريم .

گفت : شما برويد که من بر توکل شما نيامده ام .

مردمان برفتند . رابعه تنها ماند . سر برکرد ، گفت : الهي پادشاهان چنين کنند . با عورتي غريب عاجز مرا به خانه خود خواندي . پس در ميان راه خر مرا مرگ دادي و مرا به بيابان تنها گذاشتي .

هنوز اين مناجات تمام نکرده بود که خر بجنبيد و برخاست . رابعه بار بر وي نهاد و برفت .

راوي اين حکايت گفت : به مدتي پس از آن خرک را ديدم که در بازار مي فروختند . پس روزي چند به باديه فرورفت . گفت :الهي دلم بگرفت .کجا مي روم من کلوخي و آن خانه سنگي مرا تو هم اينجا مي يابي .

تا حق تعالي بي واسطه به دلش گفت که :اي رابعه ! در خون هژده هزار عالم مي شوي . نديدي که موسي ديدار خواست . چند ذره اي تجلي به کوه افگنديم . به چهل پاره به طريق ، اين جا به اسمي قناعت کن .

نقل است که وقتي ديگر به مکه مي رفت . در ميان راه کعبه را ديد که به استقبال او آمده بود . رابعه گفت :مرا رب البيت مي بايد بيت چه کنم ؟ استقبال مرا از من تقرب الي شبرا تقربت اليه ذرعا مي بايد . کعبه را چه بينم . مرا استطاعت کعبه نيست ، به جمال کعبه چه شادي نمايم ؟

نقل است که ابراهيم ادهم رضي الله عنه چهار ده سال تمام سلوک کرد تا به کعبه شد . از آنکه در هر مصلا جايي دو رکعت مي گزارد تا آخر بدانجا رسيد ، خانه نديد . گفت :آه ! چه حادثه است ، مگر چشم مرا خللي رسيده است ؟

هاتفي آواز داد : چشم تو را هيچ خلل نيست ، اما کعبه به استقبال ضعيفه اي شده است که روي بدينجا دارد .

ابراهيم را غيرت بشوريد . گفت :آيا اين کيست ؟

بدويد . رابعه را ديد که مي آمد و کعبه با جاي خويش شد . چون ابراهيم آن بديد گفت :اي رابعه ! اين چه شور است که در جهان افگنده اي ؟