تذکره الاولياء - عطار، محمد بن ابراهیم - الصفحة ٢٧٠ -           ذکر سري سقطي قدس الله روحه

و گفت : خواهم که آنچه بر دل مردمان است بر دل منستي از اندوه تا ايشان فارغ بودندي از اندوه .

و گفت : اگر برادري بنزديک من آيد و من دست بمحاسن فرود آرم ترسم که نامم را در جريده منافقان ثبت کنند و بشر حافي گفت: من از هيچ کس سوال نکردمي مگر از سري که زهد او را دانسته بودم که شاد شود که چيزي از دست وي بيرون شود .

جنيد گفت : يک روز بر سري رفتم مي گريست .

گفتم : چه بوده است ؟

گفت : در خاطرم آمد که امشب کوزه اي را بر آويزم تا آب سرد شود .

در خواب شدم حوري را ديدم گفتم : تو از آن کيستي ؟

گفت : از آن کسي که کوزه برنياويزد تا آب خنک شود و آن حور کوزه مرا بر زمين زد . اينک بنگر جنيد گفت : سفالهاي شکسته ديدم تا ديرگاه آن سفالها آنجا افتاده بود .

جنيد گفت : شبي خفته بودم بيدار شدم سر من تقاضا کرد که بمسجد شو . نيزيه رو پس برفتم شخصي ديدم هايل بترسيدم . مرا گفت : يا جنيد از من مي ترسي ؟

گفتم: آري .

گفت : اگر خدايرا بسزا بشناخته اي جز از وي نترسيدي.

گفتم : تو کييستي؟

گفت : ابليس.

گفتم : مي بايستي که ترا ديدمي .

گفت : آن ساعت که از من انديشيدي از خداي غافل شدي و ترا خبر ني ، مراد از ديدن من چه بود ؟

گفتم : خواستم تا پرسم که ترا بر فقرا هيچ دست باشد ؟

گفت : ني ،

گفتم : چرا ؟

گفت : چون خواهم که بدنيا بگيرمشان بعقبي گريزند و چون خواهم که بعقبي بگيرمشان بمولي گريزند و مرا آنجا راه نيست .

گفتم : اگر بر ايشان دست نيابي ايشانرا هيچ بيني ؟

گفت : بينم . آنگاه که در سماع و وجد افتند بيمشان که از کجا مي نالند اين بگفت و ناپديد شد .

چون بمسجد درآمدم سري را دديدم سر بر زانو نهاده سر برآورد و گفت : دروغ مي گويد آن دشمن خداي که ايشان از آن عزيزترند که ايشان بابليس نمايد .

جنيد گفت : با سري بجماعت از مخنثان برگذشتم بدل من درآمد که حال ايشان چون خواهد بود ؟