پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٣ - ماههاى آخر عمر مبارك پيامبر

پيامبر صلى الله عليه و آله در حجة الوداع بودند از هم جدا مى‌شدند، انجام شد و در يك مجمع بزرگ در برابر انبوه عظيم جمعيت، حق اين رسالت ادا گشت (شرح آن را مى‌توانيد در آغاز جلد پنجم تفسير نمونه مطالعه كنيد).

سرانجام آن حادثه بزرگ و ناگوار، يعنى رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله فرا رسيد اما اين ضايعه در حالى بود كه پايه‌هاى اسلام از هر نظر محكم شده، و زمينه پيشرفت آن در اقطار و اكناف جهان فراهم گشته بود؛ و لذا آرزوهاى دشمنان كه فكر مى‌كردند با رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله آيين او فرو منحل مى‌شود، بر باد رفت و به مصداق‌ وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَ أَفَإِيْنْ مِّتَّ فَهُمُ الْخَالِدُونَ‌: «و پيش از تو (نيز) براى هيچ بشرى جاودانگى قرار نداديم؛ آيا اگر تو بميرى، آنان (كه انتظار مرگ تو را مى كشند) جاويد خواهند بود؟!»، [١] و به مصداق‌ إِنَّكَ مَيِّتٌ وَإِنَّهُم مَّيِّتُونَ‌:

«به يقين تو مى ميرى و آنها نيز خواهند مُرد» [٢] كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ‌: «هر انسانى طعم مرگ را مى‌چشد» [٣] اين قانون عمومى عالم آفرينش تحقق يافت و دشمنان ناكام شدند.

و به مصداق‌ يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَيَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ‌: «آنها مى‌خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش كنند؛ ولى خدا جز اين نمى‌خواهد كه نور خود را كامل كند، هر چند خوشايند كافران نباشد»، [٤] اين نور الهى روز به روز درخشان‌تر شد تا امروز كه قسمت عظيمى از جهان بشريت را زير پوشش خود قرار داده و مى‌رود كه هر سال مناطق جديدى‌

[١]. سوره انبياء، آيه ٣٤.

[٢]. سوره زمر، آيه ٣٠.

[٣]. سوره انبياء، آيه ٣٥.

[٤]. سوره توبه، آيه ٣٢.