بودند نزد آنها آمد، به او كافر شدند؛ پس لعنت خدا بركافران باد»: وَلَمَّا جاءَهُمْ كِتابٌ مِنْ عِنْدِاللَّهِ مُصَدِّقٌ لِما مَعَهُمْ وَ كانُوا مِنْ قَبْلُ يَسْتَفْتِحُونَ عَلَى الَّذينَ كَفَروُا فَلَمَّا جاءَهُمْ ما عَرَفُوا كَفَروُا بِهِ فَلَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى‌الْكافِرينَ‌.

اين آيه اشاره به چيزى است كه در شأن نزول آن آمده كه يهود به خاطر نشانه‌هايى كه از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله در كتب خود ديده بودند، از سرزمين و ديار خود، به مدينه هجرت نمودند، و چون در كتب خويش خوانده بودند كه هجرتگاه اين پيامبر صلى الله عليه و آله در ميان كوه عير و احد است- دو كوهى كه در دو طرف مدينه قرار دارد- آمدند و در مدينه ساكن شدند و حتى به برادران خويش نوشتند كه ما سرزمين موعود را يافتيم، و به سوى ما بياييد. آنها كه در فاصله نه چندان دورى بودند گفتند: ما از آن سرزمين فاصله زيادى نداريم، هنگامى كه پيامبر موعود به آن‌جا هجرت كرد به سوى شما خواهيم آمد! و به هنگامى كه با ساكنان بومى مدينه، قبيله اوس و خزرج درگير مى‌شدند مى‌گفتند: «ما در سايه پيامبر جديد، بر شما پيروز خواهيم شد» [١].

ولى متأسفانه هنگامى كه آن پيامبر ظهور كرد، با او به مخالفت برخاستند، چرا كه او را در مسير اميال و اهداف نامشروع خود نديدند.

اينها همه نشان مى‌دهد كه مسأله ظهور پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله تا چه اندازه در كتب آنها به وضوح بيان شده بود.

اين نكته شايان دقت است كه تعبير به‌ مُصَدِّقٌ لِما مَعَهُمْ‌: «گواه بر چيزى است‌

[١]. اقتباس از شأن نزولى كه در الدُّرّ المَنثُور از تفاسير اهل سنت، و تفسير عياشى از امام صادق عليه السلام نقل شده است- بسيارى از مفسران شيعه و اهل سنت نيز آن را در ذيل آيه آورده‌اند- گر چه بعضى از مفسران مانند: فخر رازى احتمالات متعددى درباره جمله‌ وَ كانُوا مِن قَبْلُ يَستَفْتِحُونَ عَلَى الَّذينَ كَفَروا داده‌اند، ولى غالب آنها به همان معنا كه در بالا گفته شد باز مى‌گردد.