پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٧ - چهارم اهتمام به تأمين آزادى و امنيت

بود: رَبَّ اجْعَلْ هذا بَلَداً ءَامِناً وَ ارْزُقْ اهْلَهُ مِنَ الثَّمَرتِ‌: «پروردگارا! اين سرزمين را شهر امنى قرار بده و اهل آن را، از ثمرات گوناگون روزى ده» [١].

و در جاى ديگر همين معنا را با تعبير ديگرى از او نقل مى‌كند: رَبِّ اجْعَلْ هذا الْبَلَدَ امِناً و اجنبنى‌ و بنىَّ ان نعبد الْاصنامَ‌: «پروردگارا اين شهر (مكه) را شهر امنى قرار ده، و من و فرزندانم را از پرستش بتها دور نگاه دار» [٢].

در آيه قبل، نعمت امنيت بر مسائل اقتصادى مقدم ذكر شده و در آيه دوم بر توحيد، گويى اشاره به اين دارد كه نه دين و نه دنيا بدون امنيت در محيط، تأمين نمى‌شود.

قرآن حتى ناامنى را از كُشت و كتشار بدتر مى‌شمرد، و مى‌گويد: و الْفتنة اشدُّ مِنَ الْقَتْلِ‌: «فتنه از كشتار هم بدتر است» [٣].

اگر چه فتنه معانى زيادى دارد (مانند شرك، شكنجه و آزار و فساد) ولى هيچ بعيد نيست كه مفهوم آيه فوق آن چنان گسترده باشد كه همه اين معانى را شامل شود. بنابراين ايجاد ناامنى و فساد در سطح جامعه چيزى بالاتر از خونريزى است؛ چرا كه هم سرچشمه خون ريزى مى‌شود و هم مفاسد ديگر.

اين نكته نيز گفتنى است كه در اسلام نوعى امنيت پيش بينى شده كه در هيچ قانونى از قوانين دنيا وجود ندارد و آن امنيت حيثيت و آبروى افراد، حتى در محيط افكار ديگران است.

به تعبير گوياتر، اسلام اجازه نمى‌دهد كه هيچ مسلمانى نسبت به ديگران سوء

[١]. سوره بقره، آيه ١٢٦.

[٢]. سوره ابراهيم، آيه ٣٥.

[٣]. سوره بقره، آيه ١٩١.