پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٠ - 2 قرآن و آفرينش جهان

روايات متعددى از طرق اهل بيت عليهم السلام و همچنين پاره‌اى از روايات از طرق عامه به معناى اخير اشاره مى‌كند [١] در حالى كه بعضى ديگر از روايات اشاره‌اى به تفسير اول دارد. [٢] در خطبه اول نهج البلاغه نيز اشاره‌اى به اين پيوستگى ديده مى‌شود به هر حال ظاهر آيه با تفسير اول سازگارتر است، هر چند جمع ميان تفاسير فوق نيز مشكلى ندارد و ممكن است هر سه معنا در مفهوم جامع آيه قابل جمع باشد.

قابل توجه اين‌كه در آيه ٢٧ تا ٣٢ نازعات اينچنين آمده كه: أَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقاً أَم السَّمَاءُ بَنَاهَا- رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّاهَا- وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا- وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَلِكَ دَحَاهَا- أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءَهَا وَمَرْعَاهَا- وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا: «آيا آفرينش شما (بعد از مرگ) مشكل‌تر است يا آفرينش آسمان كه خداوند آن را بنا نهاد؟!- سقف آن رابرافراشت و آن را نظام بخشيد،- و شبش را تاريك و روزش را آشكار نمود.- و زمين را بعد از آن گسترش داد،- و از آن آب و گياهش را بيرون آورد،- و كوهها را استوار ساخت».

اين آيات نيز به خوبى نشان مى‌دهد كه آفرينش آسمان قبل از زمين بوده و پيدايش آب و گياهان و كوه‌ها بعد از آن انجام گرفته است.

اين ترتيب، درست همان چيزى است كه علم امروز بر آن تأكيد دارد كه پيدايش زمين بعد از خورشيد بوده و پيدايش آب در سطح زمين و سپس گياهان و همچنين پيدايش كوه‌ها را بعد از خلقت زمين بر مى‌شمرد.

[١]. به نور الثقلين، جلد ٣، صفحه ٤٢٤، حديث ٥٢ و ٥٣ و ٥٤ و ٥٥ و الدُّر المنثور، جلد ٤، صفحه ٣١٧ مراجعه شود.

[٢]. همان مدرك.