پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٧ - 3 شقّ القمر از نظر آيات

معجزات را فقط براى بيم دادن (و اتمام حجّت) مى فرستيم» [١].

دسته دوم معجزاتى است كه اقتراحى ناميده مى‌شود يعنى معجزاتى كه بهانه جويان آن‌ها را مطالبه مى‌كنند نه براى حق‌طلبى و يقين به صدق دعوى نبوت و سپس ايمان آوردن؛ بلكه به گمان اين‌كه طرف را ناتوان سازند و اگر هم توانايى داشت او را متهم به سحر و ساحرى كنند.

پيامبران تنها به سراغ قسم اول مى‌رفتند و هرگز تسليم پيشنهادهاى بهانه جويان و معجزات اقتراحى نمى‌شدند.

لحن آيات ٩٠ تا ٩٣ سوره اسراء به خوبى نشان مى‌دهد كه اين درخواست‌هاى عجيب و غريب و ضد و نقيض مشركان عرب، هرگز از روى حقيقت جويى سرچشمه نگرفته بود؛ بلكه هدف بهانه جويى و ايجاد شك در نبوت پيامبراسلام صلى الله عليه و آله و تقويت پايه‌هاى شرك و بت پرستى بود؛ و لذا حتى مفهوم سخنان خود را هم درست بررسى نمى‌كردند. در يك جا تقاضاى معجزه‌اى مى‌كنند كه باعث نابودى آنها شود- مانند: نازل شدن سنگ‌هاى آسمانى بر سر آنها- و گاه معجزه‌اى را تقاضا كرده بودند مانند بالا رفتن به آسمان. سپس بلافاصله آن را نفى مى‌كنند و مى‌گويند: ما به آن‌ها ايمان نمى‌آوريم تا نامه‌اى از سوى خدا براى ما بياورى. گاه تقاضاى امور محال مى‌كنند مانند اين‌كه خدا و فرشتگان را نزد ما آورى در حالى كه خداوند نه مكان دارد و نه جسم و نه جسمانى است.

تازه اگر هدف پى بردن به حقانيت پيامبر است چرا شش معجزه مختلف تقاضا

______________________________

(١). سوره اسراء، آيه ٥٩.