پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٤ - 7 قرآن و آفرينش كوهها

توجه به ارتباط و پيوندى كه در اعماق زمين به هم دارند، يك شبكه نيرومند سرتاسرى را تشكيل مى‌دهند و اگر چنين نبود، و سطح زمين را خاك‌هاى نرم پوشانده بود و به آسانى تحت تأثير جاذبه نيرومند ماه قرار مى‌گرفت و جزر و مد در خشكى‌ها مانند جزر و مد در درياها، همه چيز را به لرزه در مى‌آورد و اضطراب و حركت و لرزش در طول شبانه روز بر سطح زمين حكم فرما بود؛ و هر ساختمانى را ممكن بود ويران كند.

ولى وجود اين زره محكم، اين جزر و مد را به حداقل مى‌رساند. هم اكنون نيز پوسته محكم زمين در هر شبانه روز به مقدار سى سانتيمتر بالا و پايين مى‌آيد؛ به خلاف درياها كه گاهى بر اثر جزر و مد چندين متر بالا و پايين مى‌شود.

جاذبه خورشيد نيز، جزر و مدى هر چند خفيف‌تر به وجود مى‌آورد؛ و اگر ماه و خورشيد در مسير خود در يك‌سو واقع شوند و اين دو جاذبه در يك جهت قرار گيرند، اين حركات قوى‌تر و شديدتر است.

ولى قرآن مى‌گويد: «كوه‌ها كه ميخ‌هاى زمين‌اند، آن را از لرزش‌ها حفظ مى‌كنند».

ثانياً: فشار درونى زمين كه بر اثر حرارت مركزى فوق العاده آن به صورت مداوم بر قشر زمين اثر مى‌گذارد؛ اگر كوه‌ها نبودند، سرچشمه اضطراب مداوم زمين محسوب مى‌شدند.

حال فكر كنيد اگر اين نوسان حركت جزر و مدى و فشار درونى، بر اثر نرم بودن پوسته زمين شدت مى‌يافت؛ آيا هرگز آرامشى كه امروز احساس مى‌كنيم وجود داشت؟ آيا خانه و لانه و قرارگاهى، براى استراحت پيدا مى‌شد؟

ثالثاً: امروزه ثابت شده كه كوه‌ها با پنجه‌هاى نيرومند خود هواى اطراف زمين‌