پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٨ - 2 قرآن و آفرينش جهان

مى‌شود.

توضيح اين‌كه اگرچه درباره كيفيت پيدايش جهان و نحوه آن فرضيات مختلفى وجود دارد كه از حدود فرضيه تجاوز نمى‌كند؛ ولى با توجّه به مطالعاتى كه روى كهكشان‌ها و منظومه هايى كه در حال پيدايش و شكل‌گيرى هستند به عمل آمده، مسلم است كه جهان در آغاز به صورت توده گازى ابر مانند فشرده‌اى بوده كه بر اثر گردش به دور خود، قطعاتى از آن جدا شده و به اطراف پراكنده گشته است؛ و اين قطعات تدريجاً سرد شده و به صورت مايع و در موارد زيادى به صورت جامد در آمده، و كرات مسكونى و غير مسكونى را شكل داده است.

به عبارت ديگر مشاهدات دانشمندان فلكى در مورد سحابى‌ها و جهان‌هاى دور دست كه در حال تكميل است، اين مسأله را كه دنيا در آغاز به صورت توده گاز دود مانندى بوده از صورت يك فرضيه خارج ساخته و به عنوان يك نظريه قطعى معرفى مى‌كند؛ اين چيزى است كه محافل علمى جهان آن را پذيرفته‌اند.

در نخستين آيه فوق نيز صريحاً مى‌خوانيم كه آسمان‌ها (كرات آسمانى) در آغاز به صورت دود بودند. هماهنگى اين آيه با اكتشافات دانشمندان كه چندان از عمر آنها نمى‌گذرد نشانه‌اى از اعجاز علمى قرآن است كه پرده از روى مطلبى كه در عصر نزول قرآن كاملًا ناشناخته بوده بر مى‌دارد.

دومين آيه نيز از به هم پيوستگى جهان در آغاز امر و سپس جدا شدن اجزاى آن از يكديگر سخن مى‌گويد، كه اين مطلب هم امروز به عنون يك اصل، مورد قبول محافل علمى است.

پيدايش موجودات زنده (اعم از گياهى و حيوانى) در نخستين بار از آب‌