پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٧ - شاخههاى اعجاز قرآن

شد.

خنساء شاعره نقّاد عرب، و اعشى ادباى كم نظيرى بودند كه به اسلام گرايش پيدا كردند، و از جاذبه قرآن بهره‌ها گرفتند. [١]

٥. يكى ديگر از مظاهر فصاحت و بلاغت قرآن، آهنگ مخصوصى است كه در خود او وجود دارد.

سخنان ادبا، معمولًا يا به صورت شعر و يا به صورت نثر ظهور پيدا مى‌كند امّا قرآن نه شعر است و نه حتّى‌ يك نثر معمولى و متعارف؛ بلكه نثرى است كه آهنگ مخصوص به خودرا دارد، همان نثرى كه هنگام تلاوت قاريان قرآن، كاملًا در غالب آهنگى قرار مى‌گيرد.

اگرچه ما نمى‌توانيم تعبير موسيقى را كه در عرف ما آلوده به مفاهيم منفى است در مورد قرآن به كار بريم؛ ولى بعضى از نويسندگان معروف عرب، مانند مصطفى رافعى در كتاب اعجاز القرآن چنين مى‌گويد: «اسلوب و طريقه قرآن، آهنگ و لهجه هايى به وجود مى‌آورد، كه هر شنونده‌اى را وادار به استماع مى‌كند و اين خود يك نوع موسيقى مخصوص است، كه در كلمات موزون ديگر تا آن زمان سابقه نداشته است، اين نظم و ترتيب در قرآن، وسيله‌اى بود كه طبع عرب را به وجد مى‌آورد و به طرز جديدى از نظم و اسلوب سخن، آشنا مى‌ساخت كه بى سابقه بود».

يكى از دانشمندان غربى به نام بولاتيتلر در اين زمينه مى‌گويد: «بسيار مشكل است انسان فكر كند كه قدرت فصاحت يك انسان، توانايى آن را دارد كه مانند

[١]. شيوه‌هاى اعجاز قرآن، صفحه ٧٧.