پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٠ - 1 محيط دعوت پيامبر صلى الله عليه و آله و شرايط حاكم بر آن

«و آنها فرشتگان را كه بندگان خداوند رحمانند مؤنث پنداشتند» [١].

در جاى ديگر مى‌فرمايد: وَ يَجْعَلُونَ لِلَّهِ الْبَناتِ سُبْحانَهُ‌: «آنها براى خداوند دخترانى قرار مى دهند؛- او منزّه است» [٢] و آيات ديگر.

چه گمراهى از آن واضح‌تر كه جنگ و خونريزى در تمام دوران سال (به استثناى ماه‌هاى حرام) بر آنها حاكم بود و كينه‌هاى قبيلگى از پدران به فرزندان به ارث مى‌رسيد و سال‌هاى سال ادامه داشت، همان گونه كه قرآن مى‌فرمايد: وَاذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَاناً وَكُنْتُمْ عَلَى شَفَا حُفْرَةٍ مِنْ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْهَا: «ونعمتِ (بزرگِ) خدا را بر خود، به ياد آريد كه چگونه دشمن يكديگر بوديد، و او ميان دلهاى شما، الفت برقرار ساخت، و به بركتِ نعمتِ او، برادر شديد! و شما بر لبِ حفره‌اى از آتش بوديد، خدا شما را از آن نجات داد» [٣].

چه گمراهى از اين آشكارتر كه حتى مراسم نماز و نيايش آنها مضحك و نفرت‌انگيز بود، گاه زنان به صورت برهنه مادرزاد برگرد خانه خدا طواف مى‌كردند و اين كار خود را عبادت مى‌شمردند و گاه با كف زدن و سوت كشيدن مراسم نماز به جاى مى‌آوردند: وَما كانَ صَلاتُهُمْ عِنْدَ الْبَيْتِ الَّا مُكاءً وَ تَصْدِيَةً: « (آنها كه مدّعى بودند ما هم نماز داريم،) نمازشان نزد خانه كعبه، چيزى جز سوت كشيدن و كف زدن نبود». [٤]

انوع خرافات و موهومات بر اجتماع آنها حاكم بود، هر قبيله‌اى سعى داشت‌

______________________________

(١). سوره زخرف، آيه ١٩.

(٢). سوره نحل، آيه ٥٧.

(٣). سوره آل عمران، آيه ١٠٣.

(٤). سوره انفال، آيه ٣٥.