پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٣ - 2 اعجاز قرآن از نظر معارف الهى

بشارت دهند، صورتش (از فرط ناراحتى) سياه مى شود و خشمگين مى گردد».

و مسائل خرافى فراوان ديگرى چه در بحث خداشناسى و چه در بحث معاد و غير آن كه شرح آن به طول مى‌انجامد.

هنگامى كه مى‌بينيم از چنين محيطى كسى برخاسته كه توحيد خالص و معارف ناب را با دقيق‌ترين بيان كه بزرگان فلاسفه نيز در برابر آن زانو مى‌زنند ارائه مى‌دهد شك نخواهيم كرد كه بيان چنين معارفى تنها از سوى خدا است.

در اين گفتار كم‌ترين مبالغه‌اى وجود ندارد و براى پى بردن به اين حقيقت نيازى به پيمودن راه دور و درازى نيست، و اگر به جلد دوم و سوم همين مجمومه پيام قرآن نگاهى بيندازيم (كه اولى درباره خداجويى و دومى درباره خداشناسى در قرآن است)، پى به وسعت و عمق معارف قرآن خواهيم برد.

همچنين در مورد معاد در قرآن مجيد كه در جلد پنجم و ششم پيام قرآن مشروحاً و با تمام وسعت مورد بررسى قرار گرفته است.

لذا در اينجا به يك بحث اجمالى قناعت مى‌كنيم و با اشاره‌اى كوتاه مى‌گذريم و خوانندگان عزيز را به مجلّدات قبل ارجاع مى‌دهيم.

با اين‌كه بحث بت پرستى چنان بر آن محيط مسلط بود كه هيچ كس سخنى نازك‌تر از گل در نكوهش اين عقيده بر زبان جارى نمى‌كرد؛ قرآن با قاطعيت بى نظيرى به كوبيدن اين عقيده خرافى پرداخت و بر همين اساس گاه از زبان ابراهيم خليل چنين نقل مى‌كند:

قَالَ أَفَتَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَايَنفَعُكُمْ شَيْئاً وَلَا يَضُرُّكُمْ- أُفٍّ لَكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَفَلَا تَعْقِلُونَ‌: « (ابراهيم) گفت:" آيا جز خدا چيزى را مى‌