پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٥ - 4 قرآن و حركت منظومه شمسى

اطلاق واژه كَفْت بر پرواز سريع، ظاهراً از اين نظر است كه پرندگان هنگامى كه مى‌خواهند با سرعت زياد در آسمان پرواز كنند، بطور متناوب بالهاى خود را جمع مى‌كنند وبه اصطلاح در فضا شيرجه مى‌روند.

ولى از آنجا كه واژه كفت و كفات، تاب دو معنا دارد ما اين آيه را به عنوان يك دليل قطعى بر مسأله گردش زمين ذكر نكرديم.

٤. قرآن و حركت منظومه شمسى‌

قرآن مجيد در آيه ٣٨ و ٤٠ سوره يس مى‌فرمايد: وَالشَّمْسُ تَجْرِى لِمُسْتَقَرٍّ لَّهَا ذَلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ- لَاالشَّمْسُ يَنْبَغِى لَهَا أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلَا اللَّيْلُ سَابِقُ النَّهَارِ وَكُلٌّ فِى فَلَكٍ يَسْبَحُونَ‌: «و خورشيد (نيز براى آنها آيتى است) كه پيوسته به سوى قرارگاهش در حركت است؛ اين تقدير خداوند توانا و دانا است.- نه خورشيد را سزا است كه به ماه رسد، و نه شب بر روز پيشى مى گيرد؛ و هر يك در مسير خود شناورند».

همان گونه كه سابقاً اشاره شد آنچه در عصر نزول قرآن و قرن‌هاى قبل و بعد از آن بر محافل علمى در مورد آسمان و زمين حاكم بود؛ نظريه هيأت بطلميوس بود كه زمين را مركز جهان مى‌شمرد و ستارگان و خورشيد را در دل فلك‌هايى بلورين ميخ‌كوب مى‌دانست، و فلك‌ها را در اطراف زمين در گردش محاسبه مى‌كرد.

قرآن در آيات فوق، به دو دليل تظريه مذكور را رد مى‌كند: اوّلًا خورشيد پيوسته به سوى قرارگاهش در حركت است (يا خورشيد در قرارگاه خود در