پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٧ - داستان يوم الدّار

را كه به او ايمان آورده‌اند از پاى در آورند.

داستان شعب ابى طالب در سال ششم بعثت و محصور ماندن مسلمانان در آن درّه خشك و سوزان در مدت سه سال، كه منتهى به مرگ و مير كودكان مسلمان و حتى بعضى از بزرگسالان شد، و همچنين داستان هجرت جمعى به سوى حبشه بر اثر فشار فوق العاده و اذيت و آزار مشركان نسبت به آنها كه در سال پنجم بعثت اتّفاق افتاد، معروف است.

عجيب اين‌كه آنها نه فقط مسلمانان را تحت فشار قرار دادند؛ بلكه در تاريخ آمده است كه پيمان بستند با تمام بنى هاشم و بنى مطلب اعم از مسلمان و غير مسلمان قطع رابطه كنند نه زنى از آنها بگيرند، نه به آنها زن بدهند نه چيزى از آنها بخرند و نه چيزى به آنها بفروشند؛ تا فشار بر مسلمين شديدتر شود.

اگر چه در آيات قرآن اشاره روشنى به اين مسئله ديده نمى‌شود، ولى از توصيه هايى كه مشركين و كفّار و منافقان به يكديگر در مدينه مى‌كردند، مى‌توان وضع مكه را دريافت: هُمْ الَّذِينَ يَقُولُونَ لَاتُنْفِقُوا عَلَى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَنْفَضُّوا: «آنها كسانى هستند كه مى‌گويند:" به افرادى كه نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله هستند انفاق نكنيد تا پراكنده شوند"». [١]

اين فشارها نيز اثرى نگذاشت؛ بلكه توجه همگان را بيش از پيش به مسلمانان معطوف كرد و آوازه اسلام بر سر زبان‌ها افتاد؛ ضمناً مسلمانان چهره كاملًا مظلومانه‌اى به خود گرفتند كه عواطف گروه عظيمى را به سوى آنها جلب نمود.

[١]. سوره منافقون، آيه ٧.