پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٩ - 2 قرآن و آفرينش جهان

درياها نيز امروز يك نظريه معروف علمى است؛ هر چند در چگونگى تحول و تطور و پيدايش انواع مختلف گياهان و جانداران در ميان دانشمندان گفتگو است. قرآن نيز در دومين آيه فوق، پيدايش همه موجودات زنده را از آب تعريف مى‌كند. حتى آياتى كه آفرينش انسان را به خاك نسبت مى‌دهد، تصريح دارد كه اين خاك با آب آميخته بود و به صورت طين (گل) بود.

در آيه ٤٥ سوره نور نيز مى‌خوانيم: وَاللَّهُ خَلَقَ كُلَّ دَابَّةٍ مِنْ مَاءٍ: «و خداوند هر جنبنده اى را از آبى آفريد».

در مورد «رتق» و «فتق» كه در دومين آيه به كار رفته- و در اصل به معناى پيوستگى و جدايى است-، مفسران سخنان بسيارى دارند:

بعضى همان معناى بالا را برگزيده‌اند، كه زمين وآسمان در آغاز خلقت به صورت توده واحد عظيمى از بخار و گاز سوزان بوده كه بر اثر انفجارات درونى و حركت به دور خود تدريجاً تجزيه شده و كواكب و ستارگان از جمله منظومه شمسى به وجود آمده است.

بعضى ديگر آن را اشاره به يكنواخت بودن مواد جهان مى‌دانند كه چنان در آغاز درهم فرو رفته بود كه به صورت ماده واحدى خودنمايى مى‌كرد؛ اما با گذشت زمان مواد از هم جدا شدند و تركيبات تازه‌اى آشكار گشت.

جمعى نيز آن را اشاره به عدم نزول باران و رويش گياه از زمين مى‌دانند يعنى در آغاز آسمان به هم پيوسته بود و بارانى نازل نمى‌شد و زمين نيز به هم پيوسته بود و گياهى نمى‌روييد سپس به فرمان خدا آسمان باز شد و باران نازل گشت و زمين باز شد و گياهان روييدند.