پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٣ - سوم احترام به حقوق بشر

كرده است.» و به اين ترتيب قطع اين پيوندها را هم رديف فساد در زمين و مايه كورى و كرى چشم و گوش باطن مى‌داند.

اهميت اين پيوندها در اسلام تا جايى است كه هر چيزى كه كمك به تحكيم پيوندهاى اجتماعى كند، مطلوب شمرده شده، حتى دروغى كه بدترين گناه است براى اصلاح ذات البين مجاز مى‌باشد.

و به عكس، هر چيزى كه مايه از هم گسستگى پيوندها گردد منفور و مردود شمرده شده، تحت هر عنوان و هر نامى كه باشد.

سوم: احترام به حقوق بشر

يك قانون عالى و ارزنده، قانونى است كه علاوه بر امتيازات ديگر، در مسأله حقوق بشر طرح جامع‌تر و دقيق‌ترى ارائه كند، با توجه به اين حقيقت هرگاه به آيات قرآن در اين زمينه مى‌نگريم، عظمت قوانينش آشكارتر مى‌گردد.

قرآن در مسأله حفظ جان و مال و آبروى انسان‌ها تا آنجا پيشرفته كه جان يك انسان را همچون جان تمامى افراد بشر ارج مى‌نهد و در اين زمينه مى‌گويد: مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِى الْأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً: «هر كس انسانى را بدون ارتكاب قتل، يا فساد در روى زمين بكشد، چنان است كه گويى همه انسانها را كشته و هر كس انسانى را رهايى بخشد چنان است كه گويى همه مردم را زنده كرده است» [١].

[١]. سوره مائده، آيه ٣٢.