پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٥ - 2 اعجاز قرآن از نظر معارف الهى

اين از يك سو، از سوى ديگر هنگامى كه وارد بحث توحيد مى‌شود آنچنان دلايل فطرى و منطقى و برهان نظم و برهان صديقين را مطرح مى‌كند كه ممكن نيست زيباتر از آن تصوير شود.

هنگام بحث از توحيد فطرى به مسأله‌اى كه در زندگى همه آنها به اشكال مختلف روى مى‌داده اشاره مى‌كند و مى‌فرمايد: فَإِذَا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوْا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذَا هُمْ يُشْرِكُونَ‌: «هنگامى كه سوار بر كشتى شوند، خدا را با اخلاص مى‌خوانند (و غير او را فراموش مى كنند)؛ امّا هنگامى كه خدا آنان را به خشكى رساند و نجات داد، باز مشرك مى شوند». [١]

و به اين ترتيب نشان مى‌دهد چگونه نور توحيد در اعماق وجودشان قرار دارد و طوفان حوادث، اين آتشى را كه زير خاكسترهاى جهل و جاهليت نهفته است را آشكار مى‌سازد.

و هنگامى كه به سراغ توحيد استدلالى مى‌رود، در يك جمله كوتاه مى‌گويد:

أَفِي اللَّهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ‌: «آيا در خدايى كه آسمانها و زمين را آفريده، شك و ترديدى است». [٢]

و بعد از اين بيان كلّى، دست انسان‌ها را گرفته و در جاى جاى اين عالم پهناور مى‌رود و آيات آفاقى و انفسى را، نكته نكته به آن‌ها نشان مى‌دهد، گاه مى‌گويد: وَفِي الْأَرْضِ آيَاتٌ لِلْمُوقِنِينَ- وَفِي أَنفُسِكُمْ أَفَلَا تُبْصِرُونَ‌: «و در زمين آياتى براى جويندگان يقين است،- و در وجود شما (نيز آياتى است)؛ آيا نمى‌

[١]. سوره عنكبوت، آيه ٦٥.

[٢]. سوره ابراهيم، آيه ١٠.