پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١١ - بشارات و اشارات

پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله خوانده بودند و عشق و آرزوى درك محضر او، آنها را وادار به ترك ديار و جلاى وطن نموده و در مدينه سكنى كردند. و گرنه محيط حجاز عموماً و مدينه خصوصاً جاذبه چندانى براى زندگى مادى نداشت كه به خاطر تجارت يا زراعت و دامدارى آنجا را وطن خود انتخاب كند.

آنها خود را سزاواتر از ديگران براى پذيرش آئينى كه در انتظار او بودند مى‌دانستند، ولى بعد از ظهور اسلام و به خطر افتادن منافع نامشروع گروهى از آنان، مسأله تغيير شكل داد؛ و سرانجام به مقابله با پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله برخاستند، و اين معنا جاى تعجب نيست چنانكه نظير آن را در دوستى بسيارى از دوستان و پيوندهاى مودّت‌آميز گروهى از محبّان مشاهده مى‌كنيم. با اين اشاره به قرآن مجيد باز مى‌گرديم و آياتى را كه به اين معنا اشاره مى‌كند و يهود و نصارى را به خاطر بى‌توجهى به آن سرزنش مى‌كند، مورد توجه قرار مى‌دهيم:

١. الَّذينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَعْرِفُونهُ كَما يَعْرِفُونَ أبْناءَهُمْ‌ [١].

٢. الَّذينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِىَّ الْامِّىَّ الَّذى يَجِدُونَهُ مَكْتوباً عِنْدَهُمْ فِى التَّوريةِ وَالْانْجيلِ‌ [٢].

٣. وَ اذْ قالَ عيسَى ابْنُ مَرْيَمَ يا بَنى اسْرائيلَ انى رَسُولُ اللَّهِ الَيْكُمْ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَىَّ مِنَ التَّوريةِ وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتى مِنْ بَعْدِى اسْمُهُ احْمَدُ فَلَمَّا جاءَهُمْ بِالْبَيِّناتِ قالُوا هذا سِحْرٌ مُّبِينٌ‌ [٣].

٤. وَلَمَّا جاءَهُمْ كِتابٌ مِنْ عِنْدِاللَّهِ مُصَدِّقٌ لِما مَعَهُمْ وَ كانُوا مِنْ قَبْلُ يَسْتَفْتِحُونَ‌

[١]. سوره بقره، آيه ١٤٦ و سوره انعام، آيه ٢٠.

[٢]. سوره اعراف، آيه ١٥٧.

[٣]. سوره صف، آيه ٦.