پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١١ - 1- پيشگويى از شكست دشمنان در كمتر از ده سال

گذشته تأكيد مؤكّد دارد كه اين وعده الهى قطعى است و خدا از وعده خود تخلّف نمى‌كند و مى‌بينيم كه: اين وعده دقيقاً به وقوع پيوست، و پادشاه روم (هرقل) از سال ٦٢٦ ميلادى يعنى حدود ٩ سال بعد، شكست‌هاى پى در پى به سپاه خسرو پرويز وارد ساخت و تا سال ٦٢٧ ميلادى اين جنگ‌ها به نفع روميان ادامه يافت و پيروزى آنها كامل شد، خسرو پرويز شكست سختى خورد و ايرانيان او را از سلطنت خلع كردند و پسرش شيرويه را به جاى او نشاندند.

كوتاه سخن اين‌كه: شكست روميان در سال ٦١٧ ميلادى واقع شد، كه مطابق با هفتم بعثت پيامبر صلى الله عليه و آله بود، و پيروزى مجدّد روميان در سال ٦٢٦ بود كه قشون ساسانيان از آنها شكست خورد، و سال بعد (سال ٦٢٧) اين شكست به اوج خود رسيد. چرا كه هرقل به دستگرد كه در بيست فرسخى تيسفون (پايتخت ايران و اقامتگاه خسرو پرويز) بود، پيشروى كرد. خسرو شكست خورد و فرار كرد، و موجب خلع او از سلطنت و سپس قتل او شد [١] و مى‌بينيم فاصله ميان اين دو ٩ سال بيشتر نبود كه دقيقاً مطابق است با «بِضْعِ سِنينَ»؛ زيرا «بِضْع» از نظر لغت به گفته راغب در مفردات به معناى بخشى از عدد ده به كار مى‌رود و به چيزى كه ميان سه و ده قرار گيرد بضع مى‌گويند، و بعضى گفته‌اند بضع به عددى بالاتر از پنج و كمتر از ده گفته مى‌شود.

در معجم مقاييس اللغة نيز آمده است كه «بِضْع» به معناى عددى است كه ميان سه و ده واقع شده باشد.

جالب اين‌كه اين پيشگويى به قدرى در ميان مسلمانان، مسلّم شمرده مى‌شد

[١]. كتاب تاريخ ايران قديم.