پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٣ - 3 قرآن و حركت زمين

به هر حال آيه فوق، يكى از معجزات علمى قرآن است؛ زيرا مى‌دانيم در عصر نزول قرآن و حدود يك هزار سال بعد از آن، عقيده ثابت بودن زمين و حركت كرات به دور آن كه از هيأت بطلميوس نشأت مى‌گرفت، عقيده رايج و حاكم بر تمام محافل علمى جهان بود، و حدود يك هزار سال بعد نخستين دانشمندانى كه حركت زمين را كشف كردند گاليله ايتاليايى و كپرنيك لهستانى بودند كه در اواخر قرن شانزدهم و اوايل قرن هفدهم ميلادى اين عقيده را ابراز داشتند و بلافاصله ارباب كليسا، آنها را شديداً محكوم كرده و تا آستانه كشتن پيش بردند در حالى كه قرآن مجيد ده قرن پيش از آن، پرده از روى اين حقيقت برداشته بود؛ و حركت زمين را با عبارات زيباى فوق، به عنوان نشانه‌اى از توحيد و عظمت خدا مطرح كرده بود.

به هر حال شك نيست كه اين آيه از حركت كوه‌ها (وبه تعبير ديگر حركت زمين) در همين دنيا سخن مى‌گويد؛ زيرا حركت كوه‌ها در آستانه قيامت، چنان زلزله‌اى در كره زمين ايجاد مى‌كند كه زنان باردار وضع حمل كرده و زنان شيرده، نوزاد خود را فراموش مى‌كنند و هوش از سرها مى‌پرد؛ و اين هرگز با جمله‌ تَحسَبُها جامِدَةً: «آنها را ساكن وبى حركت مى‌پندارى»، سازگار نيست.

به علاوه در آن لحظه جايى براى اعمال خير و شر باقى نمى‌ماند؛ تا گفته شود خداوند نسبت به اعمالى كه انجام مى‌دهيد آگاه است.

قرار داشتن آيات مربوط به قيامت در ما قبل يا ما بعد آيه فوق دليل قطعى بر ارتباط مفهوم اين آيه به قيامت نيست؛ زيرا در قرآن نظير اين مطلب كم نيست كه يك آيه درباره مطلبى سخن مى‌گويد و قبل و بعد آن راجع به مطلب ديگرى‌