پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٦ - دلايل صدق ادعاى پيامبر اسلام (اعجاز قرآن)

وهم بخش‌هاى مختلف آن.

در هفتمين و آخرين آيه مورد بحث در پاسخ بهانه جويانى كه «گفتند: چرا معجزاتى از سوى پروردگارش بر او نازل نشده؟!"»: وَقَالُوا لَوْلَا نُزِّلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَّبِّهِ‌، مى‌فرمايد: «بگو:" معجزات فقط نزد خدا است (و به فرمان او نازل مى شود،)؛ من تنها بيم دهنده‌اى آشكارم"»: قُلْ إِنَّمَا الْآيَاتُ عِنْدَ اللَّهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِيرٌ مُّبِينٌ‌.

سپس مى‌افزايد: «آيا براى آنان كافى نيست كه اين كتاب را بر تو نازل كرديم كه پيوسته بر آنها تلاوت مى‌شود؟!»: أَوَلَمْ يَكْفِهِمْ أَنَّا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ يُتْلَى‌ عَلَيْهِمْ‌. [١]

يعنى آنها با وجود اين معجزه بزرگ و بى مانند الهى، چرا انتظار معجزات ديگرى را مى‌كشند؟ به اين ترتيب با صراحت از اعجاز قرآن خبر مى‌دهد و با دلالت التزامى، تحدى مى‌كند و مخالفان را به معارضه مى‌طلبد.

مفسّر بزرگ مرحوم طبرسى در مجمع البيان مى‌گويد: «در اين آيات دلالت روشنى است بر اين‌كه قرآن مجيد براى معجزه كافى است، و حتّى‌ اين‌كه در اعلا درجات اعجاز قرار دارد؛ چرا كه خداوند آن را كفايت كننده از جميع معجزات برشمرده و كفايت به معناى رسيدن به حدى است كه ديگر نيازى به غير آن باقى نماند. [٢]

[١]. سوره عنكبوت، آيات ٥٠ و ٥١.

[٢]. مجمع البيان، جلد ٧ و ٨، صفحه ٢٨٩ (ذيل آيه مورد بحث).