پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٦ - 3 شقّ القمر از نظر آيات

تقاضاهاى مختلفى كردند؛ گاه گفتند: ايمان نمى‌آوريم مگر اين‌كه چشمه‌اى از اين سرزمين (خشك و سوزان) براى ما خارج سازى و گاه گفتند: باغ بزرگى از درختان نخل و انگور در اختيارت باشد و نهرها از ميان آن به جريان اندازى.

يا سنگ‌هاى آسمانى را آنچنان كه مى‌پندارى بر سر ما فرود آورى.

يا خداوند و فرشتگان را در برابر ما بياورى.

يا خانه پر نقش و نگارى از طلا داشته باشى.

يا به آسمان بالا روى.

به اين هم قناعت نمى‌كنيم مگر اين‌كه نامه‌اى (از سوى خداوند) براى ما بيارى.

پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله در مقابل اين درخواست‌ها يك جمله فرمود: سُبْحنَ رَبّى‌ هَلْ كُنْتُ الَّا بَشَراً رَسُولًا: «بگو:" منزه است پروردگارم (از اين سخنان بى معنى)! مگر من جز انسانى فرستاده (از سوى خدا) هستم؟!"». [١]

آنها مى‌گويند: مفهوم اين سخن اين است كه اقدام به هيچ معجزه‌اى نكرد.

پاسخ‌

توجه به يك كلمه كه در كلمات جمعى از مفسران بزرگ آمده است جواب اين ايراد را روشن مى‌سازد و آن اين‌كه معجزات دو گونه است:

معجزاتى كه براى اثبات صدق دعوى پيامبر صلى الله عليه و آله و تشويق مردم به ايمان و تخويف منكران ضرورت دارد يعنى معجزات منطقى براى حق طلبان و حقيقت جويان كه قرآن از آن چنين تعبير مى‌كند: وَمَا نُرْسِلُ بِالْآيَاتِ إِلَّا تَخْوِيفاً: «ما

______________________________

(١). سوره اسراء، آيه ٩٣.